Í stuði

Það er óhætt að segja að ég hafi verið í brjáluðu stuði í dag. Ég hef löngum verið þekkt fyrir fiktþörf mína og löngun til að laga hluti sem eru skemmdir. Plöstunarvélin í vinnunni minni skemmdist aðeins fyrir nokkrum vikum síðan þegar blað festist inni í vélinni. Sú sem festi bréfið tók sig til og skrúfaði hlífina af vélinni til að ná blaðinu út en það var pikkfast og ekki nokkur leið að ná því út. Í dag þurfti ég að nota vélina og sá að það var bara smá brot fast og ákvað að klippa það bara í sundur og reyna að láta það rúlla út. Þegar ég var að skrúfa vélina aftur saman sá ég að start takkinn var ekki á réttum stað og var í þann mund að setja hann á réttan stað þegar ég fékk þetta svakalega rafstuð. Ég náði ekki með nokkru móti að sleppa vélina í nokkrar sekúndur en náði þó að öskra og eftir smá tíma missti ég gripið og þá kom hitt sjokkið – það andlega. Ég fékk smá brunasár á fingurna og þeir eru vel rauðir og fínir eftir stuðið en annars sér ekki á mér. Ég skalf og nötraði í smá stund og datt aðeins í hvað ef? hugleiðingar sem er held ég eðlilega við svona nærri dauða reynslu. Ég gat auðvitað ekki annað en hugsað hvað ef ég hefði fengið aðeins stærra raflost og hjartað í mér hefði stoppað. Vinkona mín sem er læknir hughreysti mig þegar ég var að ræða um hjartsláttartruflanir við hana seinni partinn í dag og tilkynnti mér að ef eitthvað hefði komið fyrir hjartað í mér hefði ég dáið um leið.

Tilfinningin á meðan rafstraumurinn fór um líkamann á mér var hræðileg og ég skil ekki fólk sem vill drepa sig með því að setja raftæki ofan í baðkarið hjá sér. Það getur ekki verið góður dauðdagi þó svo að hann taki skjótt af. Eftir á er ég eins og ég hafi verið í rússíbönum í skemmtigarði og er hálf stíf í líkamanum eftir að hafa stífnað upp á meðan og eftir að ég stuðaði mig upp.

Ég get þó huggað mig við að mér var ekki mjög meint af fiktinu mínu og að ég lærði MJÖG mikilvæga lexíu í dag. Eitthvað sem ég vissi þó fyrir en veit ekki hvernig fór framhjá mér – aldrei fikta í rafmagnstækjum (ef nauðsynlegt er að fikta í þeim passa þá að þau séu ekki í sambandi)!

Ég fékk líka voða töff nafn á leikskólanum eftir öll skemmtilegheitin – Hafdís Electra. Ég veit að einn góðvinur minn verður ánægður með það þar sem hann hefur haldið því fram í mörg ár að við Carmen nafna mín séum svo líkar. Ég valdi að sjálfsögðu að taka nýja nafninu mínu þannig að ég og fröken Carmen súpersæta værum svona líkar og báðar alveg hrikalega rafmagnaðar!

Það er svo bara vonandi að ég sé komin í bloggSTUÐ í kjölfarið á herlegheitunum!

Yfir og út!

Stuðpían

Nú er úti veður VONT

Í gær kom yfir mig mikil þörf til að flýja land og þjóð og fara með strákana mína á hlýrri og notalegri slóðir. Það er stundum erfitt að sætta sig við myrkrið, kuldann og allt sem því fylgir og oft vill lausnin vera að flýja bara allt og alla. Ég velti því oft fyrir mér afhverju það þarf að vera svona skelfilega kalt og leiðinlegt hérna á haustin og veturna og skil ekki alveg afhverju við megum ekki fá smá vott af notalegheitunum sem ríkja annars staðar. Það er allt í lagi að fá smá vetur en það er full gróft að fá rúmlega hálft ár af vondu veðri og alltof stuttan tíma af skítsæmilegu!

Æ, það er komin einhver útþrá í mig og hefur verið í mér í smá tíma en ég sé ekki fram á að sá draumur minn sé að fara að rætast á næstunni þar sem efnahagsástand heimsins býður ekki upp á slíkt flakk. Það er ekkert sem mig langar að læra kennt í Háskóla Íslands og því þarf ég að fara út til að mennta mig frekar – nema ég fari í einhverja allt aðra átt en ég ætlaði. Svona er lífið nú hverfult og leiðinlegt stundum – og svo ég tali nú ekki um ósanngjarnt en það er önnur og sorglegri saga!

Svo að ég fari út í aðeins skemmtilegri sálma þá gengur ljómandi vel á dansnámskeiði okkar hjúanna. Við vorum svo hrikalega góð að við vorum færð yfir á næsta námskeið. Við byrjuðum í framhaldi I og fórum svo í haust í framhald III og núna erum við komin í framhald IV. Það er talsvert meira krefjandi en III var víst ekki alveg að gera sig fyrir okkur að mati danskennarans. Það er alveg svakalega skemmtilegt að fara að dansa einu sinni í viku og lífgar þvílíkt upp á vikuna hjá okkur. Við höfum nefnilega verið hrikalega léleg í félagslífinu undanfarið og höfum því bara verið að hanga heima fyrir framan sjónvarpið og það er ekki skemmtilegt til lengdar.

Annars mæli ég með að fólki kíki á Kompás þátt gærkvöldsins – sú umfjöllun er nauðsynleg öllum Íslendingum.

Beygja, kreppa, sundur, saman

Ég er komin í átak númer 18372 og fyrir vikið er ég búin að vera frekar hollystulega þenkjandi undanfarið. Ég hef ekki verið að borða nein sætindi og tókst til dæmis að forðast nýbakaða snúða og súkkulaðiköku í vinnunni í dag með því að beita mig MJÖG hörðu. Ég átti verulega erfitt með mig en borðaði bara vínber og döðlur í staðinn og reyndi að sannfæra sjálfa mig um að ávextirnir væru alveg jafn góðir á meðan vinnufélagar mínir sannfærðu mig um að snúðarnir væru afar vondir og ekki þess virði að borða. Þær eru svo sætar í sér! Í fyrradag skellti ég mér svo í gönguhlaupatúr sem felst í því að ég labba og hleyp til skiptis. Ég varð eiginlega bara hissa hvað ég þoldi og frekar ánægð með mig en hef ekki verið eins hress síðan þá þar sem mér líður frekar illa í kroppnum. Ég fór seinast út að hlaupa í byrjun ágúst með Kristínu og því er orðið ansi langt síðan síðast. Þetta var samt verulega hressandi túr og ég reikna með að reyna að fara í reglulegri hlaupatúra á næstunni.

Annars sá ég svo krúttlega ellilífeyrisþega í dag þegar við Sævar fórum í bakaríið (ég fékk ekki brauð bara hann). Þau komu inn og leiddust og voru svo súper sæt og fín og ég var farin að hugsa með mér að svona vildi ég verða þegar ég yrði stór en sú hugsun vék snögglega þegar ég sá að konan var með tígóspena í stuttu hárinu sínu og leit einna helst út fyrir að vera 5 ára. Hún var alla vega ekki að ná þessu saklausa kynþokkafulla útliti með þessari aðferð ef ég á að dæma. Ég varð svo hissa á þessu þar sem gamlar konur eru yfirleitt frekar með uppsett rúllað hár eða hnúta í síðu hárinu og það er mun algengara að hárið á þeim sé stutt og að þær fari í lagninu reglulega en tígó hef ég ekki séð og reikna ekki með að sjá aftur. Ef til vill var þetta hagsýn húsmóðir sem ætlar að spara peninginn sem fer vanalega í lagninguna og greiða sér bara sjálf – maður spyr sig!

Kreppan leggst annars ekkert mjög illa í mig og ég er að hugsa um að einblína frekar á að kreppa vöðvana heldur en að allt fari í kreppu. Ég er þó meðvituð um að þurfa að herða sultarólina örlítið og hugsa meira um hverja krónu en maður hefur gott af því endrum og eins. Það er svo margt annað til í lífinu en peningar og það er hægt að einblína á það góða í staðinn fyrir að hugsa alltaf bara um það slæma. Maður á fullt af gimsteinum og demöntum sem eru svo miklu betri en einhverjar skitnar krónur og pappírsseðlar.

Eigið góða helgi gullin mín!

Singing bee

Ég get ekki alveg ákveðið hvað mér finnst um nýja þáttinn á skjá1 – singing bee. Mér finnst hann kjánalegur, asnalegur, ósanngjarn og illa skipulagður um leið og mér finnst hann vera sniðug hugmynd og hafa burði til að vera mun skemmtilegri en hann er með litlum breytingum. Reyndar eru þeir eitthvað aðeins að vinna í honum sýnist mér af þessu litla sem ég hef séð í kvöld.

Svo að ég þarf eitthvað aðeins að fylgjast með þessu með öðru auganu og sjá hvað verður!

Annars er mikið að gerast í sjónvarpsmálum hjá mér þessa dagana. Það eru svo margir góðir þættir að detta inn að ég er verulega upptekin við það að fylgjast með. Svo erum við á dansnámskeiði á mánudögum að læra samkvæmisdansa og því er mikið um að vera hjá okkur.

Dansnámskeiðið okkar er líka þvílíkt skemmtilegt. Við erum komin á framhaldsnámskeið 3 og það er mun meiri fjör en á framhaldsnámskeiði 1 sem við vorum á seinast. Við vorum færð upp á námskeið 3 þar sem hæfileikar okkar eru gríðarlegir. So you think you can dance hvað? Núna þurfum við bara að fara og nýta þessa kunnáttu okkar á einhverju dansgólfi borgarinnar. Ég er búin að læra meira á 2 tímum á þessu námskeiði en ég lærði í 12 tímum á hinu námskeiðinu.

En Las Vegas þarf óskipta athygli mína og því kveð ég að sinni!

Lífið er yndislegt

Það er fátt skemmtilegra í lífinu en hlutir sem hafa mikil áhrif á mann en maður hefur enga stjórn á. Óvissa og ástand á peningamarkaði er eitt það skemmtilegasta sem ég veit. Það er svo gaman að bíða spenntur eftir því hvaða banki fari fyrst á hausinn, hvað verði um peninginn manns, hversu margir einstaklingar verði gjaldþrota og hvert vöruverð, olíuverð og fasteignaverð eigi eftir að fara! Love it! Það er líka gaman að ákveða hvað maður eigi að gera við peninginn sinn og velta hverri fjárfestingu fyrir sér fram og tilbaka. Svona ástand er auðvitað hollt að ganga í gegnum til að hugsa aðeins sinn gang og muna að lífið snýst ekki bara um að eiga stærst og best af öllu og lætur mann hugsa meira og betur um það sem virkilega skiptir mann máli í lífinu. Ég persónulega er veruleg Pollýanna í ástandi sem þessu og einblíni á allt það góða sem þessi skemmtilegheit fela í sér og hugsa um hversu mikið verra þetta gæti verið. Þó svo að peningar skipti alltaf einhverju máli þá er svo margt annað í lífinu sem skiptir svo MIKLU meira máli! Ég er fullviss um að ég eigi það dýrmætasta í lífinu og enginn alþjóðleg kreppa getur tekið það frá mér. Aðrir verri hlutir geta þó reynt það en ég vil trúa því að það gerist ekki.

Ég er svo heppin að vinnan mín er tiltölulega laus við ofgreiningu á fréttum og í rauninni er ég hálf sambandslaus við umheiminn þegar ég er að vinna og það eina sem kemst að í huga mínum er börn, barnauppeldi, lausnir að vandamálum, leikir og almenn skemmtun. Ég er því algjörlega laus við streitu umheimsins en á móti upplifi ég talsverða streitu við að reyna að hjálpa hverju barni á leikskólanum eins og ég get til betra lífs.

Oh, lífið er svo yndislegt!

Nýtt útlit

Ég ákvað að það væri tími til kominn að skipta aðeins um útlit á síðunni. Er aðeins að prófa mig áfram og látið ykkur því ekki bregða ef þið fáið eitthvað nýtt að sjá reglulega. Þegar mér líst vel á útlit eru athugasemdir efst og það vil ég ekki hafa svo að ég er aðeins að skoða málið!

Soðinn fiskur

Í framhaldi af fyrri pósti mínum verð ég að segja ykkur að mér hefur sjaldan liðið eins mikið eins og fullorðinni konu þegar ég hafði soðinn fisk og kartöflur í matinn í seinustu viku. Upp á mitt einsdæmi ákvað ég að taka út fisk og sjóða hann og kartöflur með og hafa í matinn í upphafi viku. Þetta féll ágætlega í kramið á heimilismeðlimum þar sem soðinn fiskur er í uppáhaldi hjá Sveinbirni, eins skringilega og það hljómar, og Sævari fannst þetta bara prýðilegt. Þegar ég var yngri var þetta með verri mat sem ég fékk og ég var alltaf svekkt þegar það var boðið upp á soðinn fisk. Til að gera þetta aðeins minna fullorðins ákvað ég að stappa fiskinn saman við kartöflurnar og fá mér smjör með. Já – maður verður að halda í barnið í sér!

Annars er haustið að leggjast eitthvað verr í mig en oft áður. Þetta rigningarrok er að fara eitthvað illa í taugarnar á mér og mér er farið að leiðast þetta svolítið mikið. Það er voðalega lítið hægt að gera þegar það virðar svona og erfitt að fara með litla grísi út úr húsi. Sævar andar náttúrulega ekki í svona miklu roki og sjálfri finnst mér það líka alltaf erfitt og þarf að einbeita mér verulega. Skemmtun helgarinnar fór svo fyrir bí bæði vegna veðurs og svo fékk veikindagrísinn á heimilinu eitthvað aðeins ofan í lungu og er fjarri góðu gamni. Hann lætur þó smá hornös og hósta ekki fara mikið fyrir brjóstið á sér og hleypur hérna út um allt og leikur sér. Inn á milli sér maður þó að hann er ekki eins og hann á að sér að vera þegar hann skríður upp í fangið á manni og hóstar. Fyrir vikið verður helgin að mestu leyti haldin hátíðleg inni fyrir sem er leiðinlegt þar sem ég var með miklar væntingar.

Sjónvarpsdagskráin er síðan ekkert til að hrópa húrra fyrir og ég varð fyrir þó nokkrum vonbrigðum með nýja söngþáttinn á Skjá einum. Hann er langt frá því að vera sanngjarn og eiginlega bara ekkert skemmtilegur. Hvað var annars málið með þessa dansara? Ég fékk kjánahroll í hvert skipti sem þær voru sýndar! Góð hugmynd en ekki nægilega vel útfærð!

En ég segi þetta gott í bili – hafið það gott!

Fullorðins

Það slær mig alltaf reglulega að ég sé orðin fullorðin. Mér finnst það samt alltaf jafn merkilegt því mér finnst ekki svo langt síðan ég var bara 9 ára áhyggjulaus lítil stelpa en núna er stutt í að það séu 20 ár síðan það var. Hvert fer tíminn eiginlega? Mér finnst líka ótrúlegt hvað tíminn líður alltaf hraðar með hverju árinu sem líður. Ég er alveg pottþétt á því að hann leið ekki svona hratt þegar ég var yngri og var að bíða eftir einhverju. Þá fannst manni klukkan stundum fara aftur á bak en ekki áfram.

Maður áttar sig samt ekki bara allt í einu á því að maður sé orðinn fullorðinn – alla vega ekki í mínu tilviki. Hjá mér gerðist þetta bara smám saman þangað til að ég fattaði einn daginn að það að hafa skoðun á gæðum þvottavéla, ryksuga, hreinsiefna, áhuga á húsgögnum og borðbúnaði, bílum og barnavögnum og er farinn að skilja um hvað fréttirnar snúast og hafa í raun áhuga á þeim er eitthvað sem er fullorðinslegt. Sem barni finnst manni ofantaldir hlutir ekki spennandi og í raun finnst mörgum fullorðnum þeir ekki spennandi heldur en í mínu tilviki er það raunin. Ég hef líka áhuga á því sem að gerast í húsnæðismálum á Íslandi sem og annars staðar, vil vita hvað er að gerast í heiminum, langar að styrkja góð málefni, langar að læra meira og svo mætti lengi telja. Þegar ég var yngri hafi ég ekki mikla skoðun né áhuga á þessu og lifði fyrir það að vera úti að leika, fara í fótbolta, læra heima, hjóla, leika og njóta lífsins áhyggjulaus. Ég held reyndar að börn í dag hafi það ekki eins gott og séu fyrr farin að hafa áhyggjur af útliti, peningum, vaxtarlagi og öðrum og fái ekki tíma til að njóta þess að lifa lífinu áhyggjulaus en það er önnur og lengri saga.

Maður áttar sig líka á aldrinum þegar maður er farinn að gefa vinum sínum pottaplöntur, vasa, kertastjaka, kökudiska og annað þarfaþing í afmælis- og/eða tækifærisgjafir. Það versta við það er þó að þeir sem og ég verða mjög ánægðir með slíkar gjafir en verða ekki fúlir yfir því að hafa ekki fengið dót.

Ég er þó föst á því að í öllum þessum fullorðinsheimi sé nauðsynlegt að halda í barnið í sér. Spila spil, leika sér í tölvunni, fara út í leiki, fá útrás og njóta lífsins í smá tíma áður en áhyggjurnar og raunverulega lífið taka við aftur. Annars væri ekkert til að lifa fyrir! Til hvers að vera til ef maður missir af öllum góðu hlutunum í lífinu. Til hvers að vinna af sér rassgatið til að eiga fyrir fína húsinu sínu og hafa aldrei tíma til að vera í því? Til hvers að eignast börn ef maður hefur aldrei tíma til að njóta nærveru þeirra? Hver er tilgangurinn með námi sem maður hefur ekki áhuga á?

Þið megið gjarnan pikka í mig ef þið verðið vör við mig í vinnu sem mér leiðist, ef ég hitti börnin mín aldrei, ef ég er of upptekin við að vinna fyrir 60 milljón króna húsinu, 5 milljón króna bílunum, húsbílnum, fína sófasettinu sem má ekki setjast í, utanlandsferðunum þremur og fínu merkjafötunum mínum. Svoleiðis langar mig nefnilega ekki til að vera og vona að ég villist ekki einhvers staðar af leið!

Ykkur óska ég góðrar og hamingjuríkrar helgar og hvet ykkur eindregið til að leyfa barninu í ykkur að njóta sín eitthvað smá!

Fall er fararheill!

Ég vona að þetta orðatiltæki eigi við mig um þessar mundir. Fyrir utan hvað ég rek mig oft í, labba oft á, rek tærnar í og meiði mig dags daglega lenti ég í þeim skemmtilegu aðstæðum að þurfa að hringja mig inn veika fyrsta daginn minn í nýrri vinnu. Ég fór að verða eitthvað slöpp að kvöldi sunnudags, fann fyrir sárindum í hálsi og smá hausverk en var skynsöm og fór snemma að sofa. Þegar ég vaknaði morguninn eftir fann ég að þetta væri ekki dagur til að fara í vinnuna. Hausinn á mér var að springa, hálsinn afar slæmur og slím út um allt – fallegt! Sævar var búinn að vera hálf slappur alla helgina og því vorum við mæðginin bara heima í góðu yfirlæti. Ég mætti síðan í vinnuna í fyrsta skipti í dag en ég tók við stöðu sérkennslustjóra á leikskóla í Kópavogi og verð þar í tæpt ár. Mér leist afar vel á aðstæður og sé fram á að kunna vel við mig og læra mjög mikið á þessum tíma sem ég verð þar. Eftir 3 tíma í vinnunni var hringt í mig frá leikskólanum hans Sævars Daða þar sem ég fékk að vita að hann væri búinn að vera mjög vælinn allan morguninn og eftir að hafa komið inn úr útiveru væri hann bara alls ekki hress og vildi fá mömmu sína. Ég mætti á svæðið og fann þar son minn vel grátbólginn og með krónískan ekka eftir allan grátinn. Hann tuðaði stanslaust um mamma bíllll og var alveg með á hreinu að þarna vildi hann ekki vera lengur. Þetta fer ekki vel í lítið mömmuhjarta og því fórum við mæðgin heim saman.

Ég vona að morgundagurinn verði lengri í nýju vinnunni og ég komist betur inn í starfið og kynnist fleiri krökkum en ég gerði í dag. Í þessum skrifuðu er ég að kynna mér nánar röskun á einhverfurófi, aðrar tengdar raskanir og merðferðarúrræði. Það þýðir ekki að vita lítið sem ekkert í sinn haus þegar maður er orðinn háttvirtur sérkennslustjóri.

Ný vinna hefur aldrei byrjað verr hjá mér og því trúi ég því staðfastlega að þetta verði besta vinnan mín til þessa

Dyggum aðdáendum hugleiðinga minna get ég lofað bót og betrun á næstu dögum, vikum og mánuðum og hyggst hrista þessa bloggleti af mér hið snarasta!

Fylgist með!

Þess virði?

Ég velti fyrir mér hvort að Kínverjar telji gullverðlaun sín vera þess virði að fórna rúmlega ári frá öllu öðru. Sá þessa frétt á mbl.is og ég verð að segja að ég er á því að engin verðlaun séu þess virði að missa af bernsku barnsins síns og af seinasta ári móður sinnar. Mér finnst reyndar spes að taka þá ákvörðun að vilja sleppa ári úr sínu lífi til þess að ná slíkum árangri en það sýnir kannski bara best hvers vegna ég varð ekki meiri íþróttamaður en raun bar vitni.

MIg langar að varpa þeirri spurningu á íþróttavini mína hvort þeir séu reiðubúnir að fórna öllum tengslum við ástvini sína í heilt ár og líklega gott betur en það til að verða ólympíumeistarar?

Hverjum er ekki sama? Mér!

Á mbl.is í dag er frétt um að stofnun í Bandaríkjunum vari við of mikilli notkun farsíma. Þeir segja að fólk eigi ekki að bíða eftir að staðfesting á skaðlegum áhrifum farsíma komi í ljós heldur byrja strax að varast þá. Talað er um að börn eigi einungis að nota farsíma í neyðartilfellum og fullorðnir eigi að halda símanum eins langt frá höfðinu og hægt er.

Tveir hafa sett ahugasemdir sínar við fréttina og annar spyr hverjum sé ekki sama. Hinn segir að enn einu sinni sé verið að tala um þetta. Ég hef frá upphafi farsíma óttast að þeir séu sígarettur okkar tíma. Töff að allra mati en að síðar komi í ljós að þeir séu krabbameinsvaldandi.

Að mínu mati er ekkert þess virði að taka áhættuna á einhverju eins hrikalegu og krabbameini og því hyggst ég endurskoða farsímanotkun mína gríðarlega og nota hann eingöngu í ,,neyð”. Ég tala held ég ekkert hrikalega mikið í minn en þó of mikið. Mér finnst heimska að halda því fram að fólki sé sama um eitthvað sem getur drepið það og skil einfaldlega ekki svoleiðis hugsunarhátt.

Ef þú hefur áhuga á að kíkja á fréttina er hún HÉR!

Jæja þá erum við flutt á nýjan stað og búin að koma okkur fyrir að mestu leyti. Það er alltaf eitthvað sem á eftir að gera og ég held að það eigi við um alla – sama hversu lengi þeir hafa búið á staðnum. Það er alltaf eitthvað sem þarf að dytta að eða laga, breyta eða bæta. Við eigum kannski soldið mikið eftir miðað við það fólk þar sem enn eru óopnaðir kassar en flestir verða þeir áfram óópnaðir þar sem í þeim er skóladót sem ekki verður komið fyrir á meðan við búum hér. Ég á reyndar enn eftir að skipuleggja fataskápana okkar og það er nokkuð sem ég hef soldið verið að humma fram af mér en get ekki gert mikið lengur þar sem það er ekki hagstætt að vera alltaf í sömu fötunum og vita aldrei hvar neitt er niðurkomið. Reyndar hefur sjónminnið mitt komið sér vel á meðan flutningum stóð þar sem ég var ótrúlega nösk á að finna út í hvaða kassa það sem mig vantaði var.

Næstu dagar eru vel pakkaðir og skemmtilegir. Sigurjón vinur minn og ljósmyndari með meiru er með opnun á fyrstu ljósmyndasýningunni sinni hérna heima á morgun. Ég er mjög spennt fyrir því þar sem serían sem hann er að sýna er geggjuð. Flottustu myndir sem ég hef séð – fullyrði það hér með. Sú sýning er á Gónhól á Eyrarbakka og opnar formlega á morgun. Ef þið hafið áhuga þá hvet ég ykkur eindregið til að kíkja. Hann er líka svo skemmtilegur þessi elska að það eitt er nóg til að fá sér bíltúr austur fyrir fjall. Svo verð ég á svæðinu ásamt Sveinbirni og Sævari og miðað við hvað dagskráin er að þéttast hjá mér á næstunni er ekki víst að þið fáið annað tækifæri til að sjá mig á næstunni. Á laugardaginn halda síðan tvær góðvinkonur mínar upp á 25 ára afmælin sín og því eru tvær veislur á dagskrá hjá mér þann daginn og að auki er Meistaramót Íslands í frjálsum íþróttum á Laugardalsvelli svo að ég fæ lítinn tíma í afslöppun og huggulegheit. Ég kvarta þó alls ekki yfir því þar sem mér finnst iðulega gaman að hafa nóg að gera. Frjálsíþróttamennirnir sem enn eru virkir í hópnum okkar eru að fara að keppa um helgina og ég má ekki missa af því. Ég er alveg með það á hreinu að alla vega einn í þeim hópi er að fara að gera góða hluti um helgina en ég nefni engin nöfn  að svo stöddu. Sá hinn sami veit hvern ég er að tala um Hin verða líka pottþétt að standa sig svo að ég missi ekkert af þeirra afrekum heldur.

Verslunarmannahelgin er síðan upptekin hjá mér í fyrsta skipti í langan tíma. Við fjölskyldan erum að fara í útilegum með frjálsíþróttahópnum upp í Landmannalaugar. Ég hlakka afar mikið til en kvíði reyndar aðeins um leið fyrir fyrstu útilegunni með Sævar. Veit ekki alveg hvað á að taka með og svona né hvernig á eftir að ganga að láta hann sofa í tjaldi. Hugsa þó að honum eigi eftir að finnast þetta vera talsvert sport. Seinast þegar ég fór í útilegu um verslunarmannahelgi var rigning allan tímann og voða lítið hægt að gera og því vona ég heitt og innilega að sú verði ekki raunin. Sævar á reyndar pollagalla og allar græjur en ég þyrfti að kaupa stígvél eða gúmmiskó á kappann. Ég held hins vegar að ég eigi ekki föt í svoleiðis hressleika og þarf því eitthvað að skoða þau mál.

En ryksugan og skúringamottan bíða mín og ég ætla því að fara að veita þeim smá athygli. Svo þarf ég nú að fara að standa mig betur í þessum bloggmálum. Þetta gengur ekki!

Jæja nú jæja

Long time no see eins og svo oft áður!

Ég var að koma úr sumarbústað með strákunum mínum. Við skelltum okkur í sumarbústað sem Stéttarfélag Verkfræðinga leigir nálægt Hreðavatni og Bifröst. Hann var svo sem ágætur greyið en ekki mikið meira en það. Mér fannst of margir naglar standa uppúr pallinum og því þurfti Sævar að hafa sig allan við til að rífa ekki allt skinnið af höndunum á sér. Hann er nefnilega ekkert að drífa sig að fara að labba þessi elska og fer alsæll um á fjórum jafnfljótum. Það er samt eitt sem ég skil ekki við svona bústaði – afhverju eru rúmin í þeim alltaf svona agalega mjúk? Er það ekki rétt ályktað hjá mér að meirihlutinn sofi á frekar hörðum rúmum en mjúkum? Ég veit alla vega um ansi marga sem koma hálf skakkir og skældir úr afslöppuninni í sumarbústað þar sem rúmin voru svo hrikalega vond. Við komum alla vega frekar stíf heim úr ferðinni og fannst rúmið okkar dásamlegt í nótt. Það er reyndar alveg yndislegt að geta farið í heita pottinn á hverjum degi og kyrrðin er náttúrulega bara það besta sem til er. Ótrúlegt hvað það vinnst ofan af manni fljótt í þessu stressleysi. Reyndar finnst manni fyrst um sinn að maður eigi að vera að gera eitthvað og hálf leiðist þetta aðgerðaleysi en það er afskaplega fljótt að venjast og spil eins og póker og sudoku nutu mikilla vinsælla.

Ég fór á landsleik kvenna áðan – Ísland-Grikkland. Það er smá munur að fara á kvenna og karlaleik og fyrir mitt leyti skemmti ég mér miklu betur á þessum leik en á karlaleikjunum sem ég hef farið á. Það er skemmtileg tilbreyting að fara á sigurleiki hjá landsliðinu og þær mega eiga það stelpurnar að þær spila alveg þrælskemmtilega sín á milli. Hörkuskemmtun. Ég verð reyndar líka að hrósa stuðningsmannaklúbbnum Tólfunni. Þeir sköpuðu skemmtilega stemningu með söng og klappi allan tímann og ég var allan tímann að dilla mér í takt við tónlist og trommur. 4 stjörnur af 5 mögulegum.

Við Sveinbjörn erum annars að fara að flytja í næstu viku. Erum búin að fá íbúð á efstu hæð í þríbýli í 104. Mjög skemmtileg íbúð með bílskúr og öllu. Við erum að vonum dáldið spennt og hlökkum mikið til að komast aftur út af fyrir okkur.

Atvinnuleit gengur líka afar vel – ég er komin með tvö atvinnutilboð en ætla ekki að segja neitt meira um það í augnablikinu. Mín bíða fleiri atvinnuviðtöl á næstunni og svo er ég búin að sækja um á nokkrum stöðum til viðbótar. Reyndar hefur ekkert súper dúper spennandi dottið inn á borð til mín en ég er mjög vongóð ennþá og annað af þessum tveimur leit afar vel út líka og myndi áreiðanlega henta mér vel. Svo að framtíðin er bara björt!

Ef einhver veit um gott fólk sem er að leita sér að íbúð er okkar íbúð (2 herbergja, 90 fermetra) að losna. Þið getið bara haft samband við mig ef þið hafið áhuga. Hún verður leigð út á sanngjörnu verði.

Læt þetta duga í bili!

Útrétta

Nú er ég mikil áhugakona um íslenska tungu og endrum og eins rekst ég á afar forvitnileg orð sem vekja umhugsun hjá mér. Eitt þessara er sögnin að útrétta. Mér finnst þetta afskaplega skemmtilegt orð – sérstaklega af því að ég hef ekki hugmynd af hverju það er dregið. Þ.e hvernig fer orð eins og að útrétta – að rétta út að tákna að framkvæma eittvað. Samkvæmt orðabókinni minni er það að útrétta að framkvæma eða koma í kring, einkum versla, gera innkaup. En það getur líka táknað að rétta út hönd – eins og í að hjálpa.  Er maður þá að rétta út hönd sína og hjálpa verslunum með því að versla við þær? Nei, ég hugsa að það sé ekki málið. Eftir dálitla umhugsun dettur mér engin sniðug lausn á þessu í hug og er því ekkert nær um uppruna sagnarinnar að útrétta.

Allar upplýsingar vel þegnar!

Að breyta til

Ég hef alltaf haft mikla þörf fyrir að breyta reglulega til hjá mér og alveg frá því að ég fór að hafa vit og þrek til að umturna herberginu mínu var það að mánaðarlegum viðburði.

Síðan ég flutti að heiman hef ég ekki verið eins breytingaglöð enda hef ég að mestu búið í íbúðum sem hafa ekki mikla breytingamöguleika en þó hef ég aðeins náð að breyta þeim en ekki fyrr en eftir 2 ár á hverjum stað ca. Það var því kominn tími til að stofan fengi smá upplyftingu og ég dreif í því í gær. Tilgangurinn var þó aðallega sá að búa til smá leiksvæði fyrir Sævari sem hafði þangað til í gær hýrst í litlu horni á stofunni og fyrir vikið var hann reglulega búinn að dreifa dótinu sínu frá stofunni og inn í eldhús, smá inn á bað og talsvert inn í svefnherbergi.

Ég var reyndar aðeins lengur að þessu en vanalega þar sem upprunalega hugmyndin mín hafði örlítinn galla og því þurfti að endurhugsa röðunina þegar ég var búin að raða öllu upp. Það tókst þó og þetta lítur held ég bara ágætlega út. Mér finnst þetta reyndar ekki alveg eins flott og það var en þetta er praktískara þegar maður á lítinn strump sem á mikið dót og er duglegur að drasla til.

Það leiðinlega við að breyta er allt draslið sem því fylgir. Það er auðvitað miklu erfiðara að breyta og taka til en að taka bara til. Ég var líka að breyta svo miklu og því var hellingur af drasli sem varð heimilislaust eftir á og það er alltaf erfitt að finna nýja staði undir dót – alla vega hér á bæ. Spurning um að fara að lifa í smá meiri nauðhyggju?

___________________

Ég get kannski líka ljóstrað því upp hér og nú að ég gaf tveimur vinkonum mínum miðana sem ég vann á Hróarskeldu og fyrir vikið stökk ég upp um allmörg sæti á vinsældalista beggja. Þær hafa miklu meira erindi þangað en ég þar sem þær byrjuðu að skoða hvaða hljómsveitir yrðu þarna í fyrra og hafa mun meiri tónlistaráhuga en ég. Ég væri hins vegar alveg til í að vinna afnot af Swift í ár eða Mongoose fjallahjól í leiknum sem ég var að taka þátt í á SkjáEinum áðan. En það er auðvitað ekki á allt kosið en þær geta svo sem tekið þátt í honum og gefið mér fjallahjólið í staðinn – ég yrði ekkert svekkt með það hehe