109394850163354816

Ég efast ekki um að pizzur frá Eldsmiðjunni séu bestu pizzur í heimi.
Sveinbjörn fékk að vita að hann hefði náð Stærðfræðigreiningu IVB með glans í gær og því útskrifast þessi elska 23.október næst komandi. Í tilefni þess splæsti ég í pizzu handa okkur. Eftir að hafa smakkað pizzur frá Eldsmiðjunni er ekki aftur snúið. Þær eru svaðalega góðar!

Sjálf er ég ekki búin að fá mína einkunn en kíki reglulega á heimasvæðið mitt til að tékka. Ég er auk þess vel slöpp og sljó í dag og líður ekkert sérlega vel en er að hugsa um að harka af mér í vinnunni þar sem þetta er jú næst síðasti dagurinn minn. Það lítur allt út fyrir að hádegið mitt verði með daprasta móti þar sem aðrir sumarstarfsmenn eru horfnir á braut og uppáhalds samstarfskona mín er veik í dag – ekki ánægð með hana. Sjálf hefði ég betur hringt mig veika þar sem hálsinn á mér er ekki sterkur í dag. Get varla drukkið vatn og líður hálfpartinn eins og þegar kirtlarnir voru teknir úr mér í fyrra! Ég er samt svo mikill nagli!

Á morgun hyggst ég koma samstarfsfólki mínu á óvart með einhverju gúmmilaði. Eins og staðan er í dag koma pönnukökur og kaka sterklega til greina en ég er ekki alveg búin að ákveða!

Skólinn byrjar svo á fimmtudaginn – spurningin er bara á hvaða braut ég hef nám. Ef ég næ prófinu held ég mínu striki annars verð ég í vel völdum fögum í Viðskiptafræði!
Þetta er skemmtilegt líf!

109385731682421539

Við Sveinbjörn fengum Orra og Tótu í mat til okkar á föstudagskvöldið og við ferningin höfðum það bara gott fram eftir kveldi. Hlógum að myndinni Junior og spjölluðum um heima og geima.
Laugardagskvöldið var álíka notalegt. Við Sveinbjörn fórum með feitan nammipoka upp í rúm og horfðum á Paycheck í tölvunni. Fín mynd og gott nammi. Nutum þess svo bara að sofa út. Vöknuðum seint á sunnudagsmorgun og tókum ákvörðun í flýti um að skella okkur upp á Laugarvatn til að horfa á MÍ 15-22 ára. Eigum aldrei eftir að sjá eftir því að hafa gert það þar sem ÍR-ingar unnu 5 bikara af 7 mögulegum. Einkar glæsilegt og ÍR hjartað mitt sló ört þess helgi og ég er ekki frá því að ef enginn hefði séð hefðu jafnvel nokkur tár brotist fram. Ég náði þó að halda þeim í skefjum en var bara með enn meiri geðshræringu fyrir vikið. Já, ég var sko stolt af krökkunum mínum!

Við fórum með fögru föruneyti í kvikmyndahús í gærkvöldi. Skelltum okkur á Bourne Supremacy í Háskólabíó. Ákváðum að bregða út af vananum og fara í Háskólabíó þar sem það er svona þægilega stutt í það heiman frá okkur. Við gerum það væntanlega ekki aftur í bráð. Ég mundi eftir óþægilegum sætum en mig rámaði ekki í hvað þau eru HRIKALEGA óþægileg. Ég brölti fram og tilbaka í sætinu -setti fæturna upp og niður og út og suður en kom mér alls ekki þægilega fyrir. Myndin var góð en ég var ekki eins ánægð með myndatökuna. Yfirleitt pæli ég lítið í svoleiðis hlutum en þarna var ekki annað hægt! Myndatakan var álíka góð og hún hefði verið ef ég hefði verið á tökustað með myndavélina og hlaupið út um allt og reynt að taka mynd af fólki! Ellen vinkona var hrifin af þessum stíl. Þegar ég benti henni á að ég hefði ekki haft hugmynd um hvað hefði verið að gerast í einu atriðinu þar sem myndavélin hristist út um allt benti hún mér á að hann hefði heldur ekki vitað það sjálfur, Bourne þ.e. Mér fannst það ekki ýkja góð rök þar sem ég vil að minnsta kosti vita hvað er að gerast þó að leikararnir hafi ekki hugmynd um það!

109355022953247824

Ég ákvað að taka mér árlega íþróttapásu í prófatörn og framlengdi hana í þessari viku þar sem ég náði mér í einhverja kvefpest og leiðindi og hef ekki mikinn áhuga á að verða veik. Hef samt hugsað mér að stytta þetta fyrirhugaða frí mitt þar sem þetta hreyfingarleysi veldur bara hugarangri, leiða, þreytu og sukkáhuga. Ég mæli sem sagt ekki með algeru hreyfingarleysi! Æfingaprógrammið mitt er ekki af verri endanum og hyggst ég verða komin í alveg svaðalegt form þegar uppbyggingartímabilið byrjar í byrjun október. Þá hef ég kannski smá séns á að narta í hælana á hinum skvísunum! Hlakka eiginlega bara svakalega til að byrja aftur. Er ekki hrifin af aðgerðarleysinu. Grunar samt að ég fari út að labba eða skokka í kvöld eftir útsendinguna frá Ólympíuleikunum. Reyndar má skella smá skuld á leikana þar sem ég sit límd fyrir framan sjónvarpið og horfi á frjálsar íþróttir og annað áhugavert.
Sigurjón er á sama prógrammi og ég var á/verð á og hann er komin í svaðalegt form svo að ég reikna með því sama eftir þessar rúmu 4 vikur! Ú, get varla beðið eftir að fara að byrja að æfa á fullu á ný og þá verð ég vonandi í svaðalegu formi næsta sumar Ætla samt bara að miða við sjálfa mig og ég var síðast í svaða formi sumarið 2001 og veturinn 2002 en ég meiddist í mars og gat varla keppt neitt allt árið og síðan þá hef ég verið í ruglinu! Núna hef ég frelsast á ný og bætingabakterína blómstar í mér!

Góðir hlutir gerast hægt!

109343930270221516

Vá, hvað ég var spennt í gær! Ég var heima í stofu með stórfjölskyldunni. Þegar keppnin stóð sem hæst vorum við 11 saman inn í stofu hjá mömmu og pabba og þar var hver öðrum stressaðari. Amma lokaði augunum, mamma faldi sig á bak við mig og skalf og nötraði af stressi, litlu frændsystkini mín hoppuðu og skoppuðu og vonuðu að ráin myndi detta hjá hinum stelpunum og það vonuðum við reyndar líka öll. Illkvittnin alveg í hámarki! Taugarnar voru sem sagt þandar til hins ítrasta og náðu hámarki í lokatilrauninni við 4.40.
Þórey stóð sig eins og hetja og var sjálfri sér, landi og þjóð til mikils sóma. Glæsilegt afrek og frábær árangur. Líka ótrúlegt að hún hafi náð þessu á stöng sem hún hafði aldrei notað áður – vá, ég hefði verið stressuð að nota hana…reyndar eru litlir möguleikar á því að ég noti einhvern tímann stöng, ég held að þetta sé ekki grein fyrir mig!

Ótrúlega gaman að hafa Ólympíuleikana í sjónvarpinu allan daginn. Ég sat límd fyrir framan skjáinn frá því að ég kom heim í gær og fram til 11 í gærkvöldi. Ég hætti þegar endursýning á Ísland-Brasilía byrjaði!
Annars er ég búin að ná mér í einhverja pest. Er með hálsbólgu og kvef, illt í hausnum og hálf slöpp í maganum. Gekk svo illa að sofna í gær þar sem önnur nösin var stífluð og ég var eitthvað svo munnvatnsrík en fannst vont að kyngja og þegar maður er að reyna að kyngja ekki er það einmitt það eina sem maður getur hugsað um!

Óþolandi alveg!

109336521184298535

Jesús kristur!
Það er kona að vinna með mér sem er alveg brjáluð yfir því að peningarnir hennar séu notaðir til að senda Jón Arnar úr landi, þar sem hann sé alltaf á sjúkrabörunum! Ég benti henni á að þetta væru í raun ekki hennar peningar en hún segir að peningarnir okkar fari í allt mögulegt og til dæmis það að senda fólk á svona leika. Ég er reyndar sammála því að sumir sem fóru á þessa leika hafi ekki haft neitt að gera þangað en mér finnst að Þórey og Jón hafi fyllilega átt heima þar. Þó að það hafi loðað soldið við hann að detta út úr keppni er það nú samt bara 14 keppnir af 36 síðan 1994. Í 10 ár hefur hann hætt 14 sinnum í einni erfiðust grein sem um getur í sögu íþrótta! Fáfræði fólks er mikil.
Ég er alveg að pirra mig yfir þessu í vinnunni. Máli mínu til stuðning hefur þessi kona unnið hérna í trilljón ár en samt kann ég meira en hún og ég hef bara unnið hérna síðan í lok maí!
Ég vissi ekki að það væru til svona miklir einfeldningar!

109335309629994630

Gott að netið datt akkúrat niður þegar ég ýtti á post! Þetta verður vonandi skemmtilegra svona í annari tilraun!
Ég er sem sagt komin aftur!
Prófið mitt var eftir hádegi í gær. Það gekk bara svona lala – eins og mig grunaði klúðraði ég ritgerðinni illilega en ég var búin að búa mig undir það. Ég las ekki greinaheftið sem ritgerðin átti að byggja á. Ákvað frekar að leggja metnað minn í að kunna hin 70% af prófinu og ég held að þau hafi alveg sloppið hjá mér. Gekk ágætlega með krossana en þeir geta reyndar verið soldið flóknir. Svo átti ég að útskýra hugtök, taka dæmi og rökstyðja afhverju þessi dæmi voru dæmi um hugtökin – voða skemmtilegt sem sagt! Ég var búin að fá fyrirmæli um að eyða ekki löngum tíma í krossana og hugtökin þar sem ritgerðin átti að vera 4-6 blaðsíður. En þetta var stuð – gaman að vera laus við þetta!

Ég horfði samt alltaf á Ólympíuleikana með öðru auganu og hafði gaman af. Gat samt alveg misst af sumum af þessum undanrásum. Fimleikarnir voru líka spennandi um sinn en ég er búin að afneita þeim sökum dómaraskandala. Leiðinlegt að horfa á grein þar sem mannleg mistök skipta öllu máli og huglægt mat gildir. Mér fannst dómararnir ekki samkvæmir sjálfum sér en hvað veit ég svo sem – ég er bara aumur áhugamaður. Finnst samt aðallega fyndið hvað þetta fólk virðist oft hávaxið og massað en þau eru í raun bara pínulítil peð og grindhoruð. Strákarnir eru oft ekki nema 165 en eru þó risar miðað við að margar stelpurnar sem standa vart út úr hnefa – í kringum 140 er víst algengt. Rugl að æfa það mikið að maður hætti að stækka. Hvað ætli það sé fúlt að vera bara 140? Já, góðan daginn geturðu bent mér á barnadeildina?

Í kvöld ætla ég að sitja spennt fyrir framan sjónvarpið og senda henni Þóreyju OKKAR mína bestu strauma og hugsa fallega til hennar. Ég efast ekki um að hún eigi eftir að standa sig – hún er nú þegar búin að því og getur því ekki klúðrað sínum málum.
Ég ræddi við markaðsdeild Íslandsbanka í dag og óskaði eftir því að auglýsingin um hennar markmið væri leiðrétt. Besti árangurinn hennar var vitlaus þar skráður 4,51 en þau sögðu að þetta hefði komið frá henni fyrir löngu síðan. Auglýsingin var útbúin fyrir einhverjum tíma síðan og þau hafa greinilega ekki fylgst nógu náið með hennar árangri til að vita að hún hefði bætt sig síðan þetta var gert!
Ég bað alla vega um að þetta yrði leiðrétt í 4,60!
Gleymdi að minnast á að ég hefði áhuga á að starfa á þessari deild í framtíðinni – demit!

Áfram Þórey!

109300054908861220

Það var afskaplega hressandi að vakna kl.6:45 í morgun eftir að hafa sofið í kyrrð og ró í þrjár nætur. Við Sveinbjörn skelltum okkur í sumarbústað á mánudaginn og undum hag okkar í kyrrðinni og lásum misskemmtilega kafla og reglur. Þess á milli horfðum við svo á Ólympíuleikana og hámuðum í okkur mat og óhollustu. Í sveitinni var það mikil kyrrð að ég vaknaði við sjálfa mig þegar ég var að snúa mér, það var það hljótt að armbandsúrið mitt var mín helsta truflun þar sem ég heyrði tikkið í því og setti það á endanum undir alls kyns kodda og dót! Í morgun vaknaði ég hins vegar kát við vekjaraklukkur nágrannanna sem hringdi í smá stund áður en þau slökktu. Ég náði þó að sofna aftur og get því ekki kvartað mikið. Síðar um morguninn vakti svo sólin mig með því að kynda svefnherbergið upp í rúmar 20° og þá er ómögulegt fyrir mína að sofa!

Við renndum í bæinn seinnipartinn í gær, ég var búin að gleyma öllu þessu bílaflóði sem er í þessari borg. Það er alltof mikið af bílum og röðum og bið í þessari umferð. Það er ekki annað hægt en að pirrast – alla vega fátt annað til.

Ég hef sérstaklega gaman af því að horfa á Ólympíuleikana í sjónvarpinu þessa dagana, ég er búin að fræðast um margar íþróttagreinar sem ég hafði ekki hugmynd um áður. Núna veit ég til að mynda ýmislegt um strandblak, bogfimi, sund, siglingar, blak og júdó sem ég hafði ekki hugmynd um áður. Ég bíð að sjálfsögðu mest spennt eftir keppni í minni grein, frjálsum íþróttum en fram að því hafa fimleikar átt hug minn og hjarta. Ég hef sérlega gaman af því að horfa á fimleika og sjá þessar títlur hoppa og skoppa og snúast fram og tilbaka. Við Sveinbjörn sátu límd yfir liðakeppni kvenna um daginn og í gærkvöldi yfir einstaklingskeppni kvenna. Það fór aðeins minna fyrir karlakeppninni þar sem við rugluðumst aðeins á dagskránni og lágum í pottinum þegar hún fór fram. ( á meðan ég man – þá skil ég ekki hvernig ónefnd vinkona mín getur legið i pottunum í 2 tíma. Ég var alveg dauð eftir tæpan hálftíma)

Sveinbjörn er að fara í próf eftir hádegi og er svona nánast að springa úr stressi svo að ég ætla að fara að hughreysta hann aðeins. Annars verð ég bara að tapa mér í lærdómi í dag, á eftir að læra slatta fram á mánudag!

Góðar stundir,

109259031332850871

Ég komst að því á föstudaginn að athyglisgáfa mín liggur á mörgum sviðum. Ég er mjög eftirtektarsöm en held að eftirtektinni sé ekki alltaf beint að réttum sviðum. Á leiknum Víkingur-Keflavík á föstudaginn tók ég til að mynda eftir því að maðurinn fyrir framan mig var ekki með neina nögl á löngutöng vinstri handar, að sonur hans fékk sleikjó og eitt sett og drakk bleikan svala, að maðurinn við hliðina á mér horfði álíka mikið á mig og leikinn og að gaur sem sat í röðinni fyrir framan mig kunni ekki að setja á sig derhúfu – setti hana of neðarlega og togaði hana svo upp með þeim afleiðingum að fullt af hári sem átti að vera niður fór upp á við. Ekki alveg nógu gott útlitslega. Ég tók þó líka eftir atriðum sem tengdust leiknum. Keflvíkingar eru í rauðum sokkum við dökkbláa búninginn sem mér finnst ekki alveg passa. Víkingar eru aðeins meira í stíl. Dómari leiksins var skelfilegur vægast sagt og núna er ég farin að skilja gagnrýni Orra Freys Hjaltalín sem einnig þekkist sem unnustu Tótu litlu. Þó að ég sé ekki mikill aðdáandi Víkings var ég orðin alveg brjáluð út í Jóa Valgeirs, hann kann alls ekki að dæma greyið. Þeir hjá KSÍ hafa verið á einhverju sýrutrippi þegar hann fékk dómararéttindin.

Ég er komin í vikufrí frá Íslandsbanka og ætla að freista þess að læra nógu mikið fyrir prófið mitt sem er mánudaginn 23.ágúst. Við Sveinbjörn erum að vona að frændi hans láni okkur sumarbústaðinn sinn svo að við freistumst ekki til að horfa á Enska boltann, Ólympíuleikana og annað skemmtilegt sem sjónvarpið hefur upp á að bjóða. Auk þess þarf að fela CM4 fyrir Sveinbirni sem einbeitir sér meira að því að gera Liverpool að meistara heldur en að því að beita ummyndum Fourier og Laplace. Ég lái honum það svo sem ekki þar sem fótboltinn er mun meira spennandi.

Við erum samt að hugsa um að taka okkur smá pásu í kvöld, skella okkur í mat til mömmu og fá köku og fara svo á TROY – loksins.

Ef ekkert heyrist frá mér á næstunni er ég sem sagt farin upp í bústað. Þeir sem halda að söknuðurinn geri út af við þá er beint á að notast við GSM-símann. Ég var nefnilega að fá svo skemmtilega nýja hringingu sem gleður mjög svo ekki vera feimin

109240333092339823

Ljóskan hún ég!

Þar sem sólin skein skært ákvað yfirmaðurinn minn að gefa helmingi starfsfólksins frí í gær frá kl.2 og hinum frí frá 2 í dag. Ég var ein af þeim heppnu sem fór í gær. Glöð í hjarta valhoppaði ég út úr húsinu og upp í gufubaðið sem var í bílnum hennar tengdó. Við erum með hann í láni á meðan hún er í ferðalagi erlendis. Ég dreif mig heim á leið og reyndi að draga sárlasinn unnusta minn upp úr sófanum og undan teppinu. Hann var ekki alveg á því og því brá ég á það ráð að hringja í Kristínu Birnu vinkonu mína og reyna að plata hana í að gera eitthvað skemmtilegt með mér. Hún var ekki alveg búin í vinnunni og því hringdi ég í Ernu mína og við ákváðum að fara í sund. Erna var þó aðeins að vesenast eins og vanalega og við ákváðum því að hittast bara eftir rúmlega hálftíma. Mig grunaði að hún yrði of sein þar sem það kemur stundum fyrir og var því ekkert að drífa mig. Fór út á svalir og las soldið í bókinni minni. Eftir að hafa ákveðið í hverju ég ætti að fara í saumaklúbbinn um kvöldið – var að leita að sumarlegum klæðnaði, ákvað ég að það væri nú kannski sniðugt að fara á æfingu fyrir sundferðina en ekki eftir eins og ég hafði fyrst ákveðið. Dreif mig því í íþróttafötin sem ég var búin að pakka og henti fötunum ofan í tösku. Síðan lét ég Ernu vita og stökk út! Var alveg að fíla mig í stuttum tights og bol með sólgleraugu og allar rúður niðri syngjandi með stuðlagi í útvarpinu. Ég tók svaðalega æfingu – var brjálæðislega dugleg svona ein og yfirgefin upp á Valbjarnarvelli. Fannst samt voða notalegt að enginn væri að horfa á mig og því gæti ég bara neglt á þetta og verið þreytt og hálfdauð þarna á grasinu. Tók einmitt 6×60 sekúndna spretti með 60 sekúndum í hvíld. Sem sagt hlaup í mínútu – hvíld í mínútu. Þetta tók ágætlega á…
Eftir að hafa teygt og fræðst um inntökupróf í lögregluna um leið dreif ég mig af stað í sund. Glöð í hjarta keyrði ég framhjá Glæsibæ og yfir brúnna þarna rétt hjá MS. Þegar ég var rétt komin niður í beygjuna sem leiðir mann niður á Miklubraut gafst bílinn upp. Ég var svona 2 sekúndur að fatta að tankurinn væri tómur – ég var nefnilega á leiðinni á bensínstöð þar sem mig grunaði að bensínið færi að klárast. Land Roverinn kemur ekki með neitt ljós þegar minnkar í kútnum og því var ég ekki alveg nógu mikið með þetta á hreinu svona í góða veðrinu. Gamall maður stoppaði fljótlega og reyndi að ræða við mig en ég skildi ekkert hvað hann sagði svona langt í burtu. Ég hringdi í Sveinbjörn sem gat í raun ekkert gert nema hlegið þar sem bílinn er í lagningu. Maðurinn kom nær og var að reyna að segja mér eitthvað en þá áttaði ég mig einmitt á því afhverju ég hafði ekki skilið hann. Hann hafði líklega fengið heilablóðfall einhvern tímann og var því mjög óskiljanlegur og eiginlega alveg óskiljanlegur. Ég vissi ekkert hvað hann var að bjóða mér og var ekki á því að fara upp í sendiferðarbíl með mann sem slefaði og ég skildi ekkert hvað sagði. Hann hélt einmitt á súkkulaðiplötu í annarra hendinni og bauð mér bita áður en ég náði að gera honum grein fyrir að vinkona mín væri á leiðinni til að bjarga mér. Guðrún Inga vinkona mín býr í Skeiðarvoginum og skaust því bara, pikkaði mig upp og beint á bensínstöð. Þar fjárfesti ég í bensínbrúsa sem ég borgaði heilar 500 krónur fyrir. Það var ekki fyrr en löngu seinna að ég áttaði mig á því að brúsinn átti að kosta 500 krónur einn og sér og 500 krónurnar fást endurgreiddar þegar honum er skilað og því fékk ég þessa 5 ltr. ókeypis. Takk ESSO!
Við gátum dælt bensíninu á bílinn og ég brunaði á ódýrustu bensínstöð í nágreninu og setti nokkra lítra til viðbótar svo að Sveinbjörn kæmist til Keflavíkur daginn eftir (í dag). Eftir þessa svaðilför ákvað ég að fara bara og kaupa eitthvað í matinn og fara heim. Stelpurnar voru á þessum tímapunkti búnar að vera rúmlega 2 tíma í sundi og ég efaðist um að þolið væri mikið meira í þessum hita. Þegar ég kom heim opnaði ég afturhurðina til að sækja íþróttatöskuna en sá þá að ég hafði gleymt henni. Ég skildi hana eftir inni í forstofu og því var ég aldrei með sunddótið. Gott Hafdís. Þannig séð var ég heppin að hafa aldrei komist upp í Árbæ. Ég fékk ókeypis bensín, rúnt með vinkonu minni, hlátur frá einum vegfaranda og nokkur tilboð um aðstoð. Það kom mér reyndar soldið á óvart hvað fáir stoppuð. Einn bauð mér aðstoð sem ég afþakkaði og ein kona bauðst til að leyfa mér að hringja! Samt mjög fallegt af þeim og gaman að vita að Íslendingar hafa þetta í sér!
Já, það er stundum spurning í hvaða draumaheimi ég bý!

109230244017396306

Líf mitt í hnotskurn:

-ég er með ofnæmi dauðans. Lekur úr öllum holum í andlitinu.
- ég er á æfingaprógrammi dauðans og er með harðsperrur á stöðum sem ég vissi ekki að væru til.
- ég er búin að vera hálfslöpp í þessar viku, með hausverk og leiðindi.
- það er OF heitt úti.
-Ég á bara eftir að vinna í tvo daga og svo fæ ég rúmlega vikufrí til að læra
-Það er ekki gott að keyra Land Rover jeppling – Imprezan er miklu betri.
- Ég er komin með eðal æfingafélaga sem er í senn duglegur og skemmtilegur! Hann er svo yndislegur þessi rauðhærði glókollur.
-það er gaman að geta verið í pilsi í vinnunni!
-ég fæ kaffi og kökur í kvöld Vei,Vei…
-ég eignaðist litla frænku á mánudaginn og kíkti á hana í gær. Hún er ofsalega sæt og fín en um leið ofsalega lítil og fíngerð. Ég fékk að máta

109205908427391610

Sexí kennslukona?

Eftir bikardjammið á laugardaginn skelltum við Sveinbjörn okkur í röð á matsölustað til að fá okkur smá næringu eftir brjálaðann dans og hristing á Pravda. Þegar við vorum nýkomin í röðina gaf kona sig á tal við mig og spurði mig afhverju ég myndi klæða mig svona. Ég var í hvítu hnésíðu pilsi sem var þröngt yfir rassinn en víkkaði út, auk þess var ég í bleikum bol sem beraði axlirnar en var ekki fleygin að öðru leyti. Yfir þetta var ég svo í hvítum jakka í stíl við pilsið og hvítum skóm. Ég svaraði því til að Sveinbjörn væri sá eini sem mér fyndist ég þurfa að sýna eitthvað meira – mér fannst fötin mín auk þess alveg nógu þröng og þau sýndu að mínu mati alveg nógu mikið. Hún benti mér á að ég væri sexí kona og að henni fyndist að ég ætti ekki að klæða mig svona kennslukonulega.Núna eru nokkur ár síðan ég var í grunn-og menntaskóla en þá klæddu kennslukonur sig ekki í þröng hvít föt og voru berleggjaðar en ég ákvað að hún vissi eitthvað meira um þetta en ég og maldaði bara í móinn. Auk þess nefndi hún að hún hefði frekar haldið að við Sveinbjörn værum ókunnug frekar en að vera ástfangin. Þegar hún var búin að tauta um þetta í smá stund spurði ég á móti hvort að hún vildi að ég myndi klæða mig druslulegra! Hún móðgaðist eitthvað við druslutitilinn þar sem hún var í MJÖG fleygnum svörtum bol sem faldi ekki mikið og þröngum gallabuxum við. Hún var þarna með kærastanum sínum sem var enskur og hóf á þessum tímapunkti að segja honum að hún hefði sagt að ég væri kennslukonuleg og ég hefði á móti sagt að hún væri SLUT. Mér finnst nú drusla ekki eins ljótt orð og slut en það er annað mál. Eftir að hafa komið gæjanum sínum inn í þetta fór hún að yfirheyra Sveinbjörn á ensku um hvort að við værum ástfangin. Eftir að hafa rætt þetta í smá stund og nota bene mér fannst þetta nokkuð skondnar umræður um hvor okkar væri nú getnaðarlegri ákváðum við að ráðfæra okkur við mann sem stóð fyrir aftan í röðinni og fylgdist spenntur með umræðunum. Hann fékk sem sagt að dæma hvor okkar væri meira sexí og lukkulega var hann á mínu bandi. Þess ber þó að geta að viðmælandi minn var einum 9 árum eldri en ég, ljóshærð og frekar grönn. Hún var ekki ánægð með tapið og baðst afsökunar á því að hafa ekki vitað að það væri brúðkaupsdagurinn minn í dag en ef hún hefði vitað það hefði hún mætt í hvítu. Púkinn í mér blossaði all illilega upp um þetta leyti og því sagði ég henni að hafa ekki áhyggjur af því þó svo að hún hefði gert það hefði hún ekki skyggt á mig. Hún varð verulega fúl yfir þessari athugasemd minni en fann ekkert betra svar en að segja að ég væri hallærisleg. Þá ákvað ég að það væri tími til kominn að hætta þessu heimskulega spjalli og fór að einbeita mér að því að finna út hvað mig langaði í. Konan talaði ekki meira við mig og var bara svekkt.
Eftir á að hyggja var þetta ferlega lélegt af mér að nýta mér ágætt sjálfsöryggi mitt til þess að drepa annað sjálfsálit niður. Hún var nefnilega ferlega ánægð með sig þegar hún mætti á svæðið en það fór eitthvað forgörðum eftir því sem leið á samtalið.
Ég skammast mín eiginlega bara fyrir þetta núna og ef ég lenti í þessu aftur myndi ég alla vega reyna að sannfæra greyið um að hún væri mun getnaðarlegri og það að sýna allt nema geirvörtuna gerði gæfumuninn.
Ég get nefnilega verið einum of illkvittin og viðurkenni að ég hafði nú lúmskt gaman af þessum umræðum.
Ég hugsa mig nú samt tvisvar um ef ég kemst í þessar aðstæður aftur!

109200164591684298

Þessi grein birtist líka á frjálsar.com:

Bikarkeppni FRÍ var haldin um helgina eins og flestir lesendur síðunnar vita. Ég lét hana að sjálfsögðu ekki framhjá mér fara og mætti á völlinn báða dagana og hvatti mitt lið áfram. Eðlilega eru tilfinningarnar samt blendnar oft á tíðum þar sem margir góðvinir mínir eru í öðrum liðum og því heldur maður stundum með einstaklingum í öðrum liðum. Sjálf er ég víst umdeild um þessar mundir þar sem ég sendi frá mér yfirlýsingu um að ég vonaði að UMSS myndi sigra í ár og stöðva þar sem sigurgöngu FH sem hefur unnið 11 ár í röð. Þessi athugasemd mín féll í grýttan jarðveg í Hafnarfirði og útundan mér heyrði ég að margir væru ósáttir við mig og skildu ekki hvað ég hefði á móti þeim. Þetta er mikill misskilningur! Ég hélt að FH-ingar gerðu sér grein fyrir sigurþorsta annarra liða og skildu að það verður hálf leiðigjarnt að tapa 11 ár í röð og fá varla að sjá bikarinn góða. FH-ingar hafa átt bikarinn skilið öll þess ár sem ég hef fylgst náið með keppninni. Liðið hefur haft mikla yfirburði og á tímabili þurfti liðið ekki að stilla upp sínu sterkasta liði til að sigra. Í ár var örlítill möguleiki á því að UMSS myndi sigra keppnina og því mikill hugur í mönnum. Sjálf hafði ég meira gaman af keppninni í ár þar sem úrslitin voru ekki ráðin áður en keppnin hófst. FH-ingar þurftu að taka á honum stóra sínum til að landa sigrinum og hálft stig var allt sem skildi liðin að þegar upp var staðið. Það var viðeigandi að helsta kvenhetja FH-inga skildi tryggja sigurinn með svakalegum lokasprett í 400m hlaupi þar sem hún vann sig og sína sveit upp úr 4.sæti sem hefði þýtt tap og upp í 2.sæti sem tryggði liðinu sigur. Ég myndi gjarnan vilja heyra splitt á þessum spretti hennar. Spretturinn minnti mjög á Guðrúnu Arnardóttur hérna í denn þegar hún pikkaði hverja upp á fætur annarri og skilaði Ármenningum sigri.
Eftir að hafa heyrt um umdeilanleika minn íhugaði ég þeirra hlið málsins og hugsaði með mér að ég yrði örugglega sár ef ég hefði verið ósigrandi í mörg ár og einhver hefði sagt að hann vildi að ég myndi tapa. Hins vegar myndi ég líka skilja það þar sem allir vilja jú sigra. Sigurviljinn blundar í okkur öllum – það er miklu skemmtilegra að vinna en að tapa. Sjálf er ég mjög tapsár og þoli það varla. Í fyrsta skipti sem ég tapaði í spretthlaupi, 10 ára að aldri, fór ég að hágrenja fyrir framan alla og pabbi dauðskammaðist fyrir mig. Að ári mætti ég enn sterkari til leiks og vann. Síðan þá hef ég áttaði mig á því að stundum mætur maður ofjörlum sínum og að það er ekki alltaf hægt að gera kröfu um sigur og því einbeiti ég mér oft á tíðum að því að minnka bilið milli mín og sigurvegarans eða því að bæta minn persónulega árangur því að það er auðvitað jafn mikill sigur eða meiri. Maður er ekki bara að keppa við hina heldur sjálfan sig og klukkuna um leið! Mér þykir þó heldur skondið að athugasemd frá konu sem hefur ekki þorað að mæta á brautina í 3 ár sökum lélegheita hafi farið svona fyrir brjóstið á annars sjálfsöruggi liði FH-inga og harma það.
Ég get hins vegar ekki beðist afsökunar á því að hafa óskað þess að annað nafn færi á bikarinn þar sem það er einlæg ósk mín. Eðlilega vona ég að ég hjálpi til við að koma nafni ÍR á bikarinn aftur eftir langt hlé. Þangað til að það gerist verð ég að vona að hið ósigrandi lið verði sigrað þó svo að það verði ekki nema bara til þess að kveikja sigurneistann í hinum liðunum og að vonin um sigur verði nálægari og valdi því þar með að keppnin harðni. Því með harðandi keppni kemst bikarkeppnin á hærri stall og það gæti leitt til þess að fleiri iðkendur myndu keppa og að hróður frjálsra íþrótta á Íslandi myndi aukast.

Ég óska FH-ingum innilega til hamingju með sigurinn,

109187538118325968

15 mínútur frægðar!

Það var fyrst í gær sem ég áttaði mig á því að ég er trúlega komin langleiðina með frægðarmínúturnar mínar. Þegar ég var 7 ára var Linda P. boðin velkomin heim í flugstöðinni á Vopnafirði. Mér tókst að standa við hliðina á henni og koma í sjónvarpinu og á mynd í blaði. Reyndar var þetta ekki góður útlitsdagur hjá mér þar sem hárspöngin mín var öll í rugli á hausnum á mér á allt stóð út í loftið og ég var ekki í fötum sem pössuðu saman en þetta var nokkuð sem ég var alls ekki þekkt fyrir og vil halda að ég sé það ekki ennþá! Ég var alla vega svona ófrýnileg í sjónvarpinu í nokkrar mínútur á meðan viðtalinu stóð – ég var þó ekki einn af þessum óþolandi krökkum sem hoppa fyrir aftan myndavélarnar þegar verið er að taka viðtal við einhvern. Ég hallaði mér bara upp að jakkanum hennar Lindu sem var mjúkur og litskrúðugur og sérlega hlýr og svo hlýddi ég bara á orð fegurðardrottningarinnar af áhuga á dáðist að fegurð hennar.

Nokkrum árum seinna mætti ég spræk á tónleika með Síðan Skein Sól – þeir voru ekki búnir að breyta yfir í SSSól á þessum tíma. Þar sat ég við hlið vinkonu minnar og við dilluðum okkur og sungum með voða glaðar og sáum svo síðar að þeir notuðu okkur frekar mikið í myndband við lagið Mér finnst rigningin góð að mig minnir. Af þessu er nokkuð ljóst að ég er komin langleiðina með mínúturnar mínar en hyggst nýta þær sem eftir eru betur svo að það verði mér e.t.v til framdráttar.

Auk þessa hef ég komið í sjónvarpinu í action á bikarkeppni en ég hef aldrei orðið þess heiðurs aðnjótandi að fá birta mynd af mér. Það kemur vonandi. Reikna alla vega með að lífskeiðið mitt endi með mynd í blaði -þessari sem verður valin til að setja í dánarfregnir og jarðarfarir! Ég ætla þó að gera mitt besta til að nota frægðarmínúturnar mínar áður!

109178983770779879

Ég fór að velta fyrir mér afmælum og afmælisgjöfum. Ég man nefnilega sérstaklega eftir nokkrum afmælunum mínum og þá sérstaklega eftir gjöfunum sem ég fékk – auðvitað.
Ég held að bestasta besta afmælisgjöf sem ég hef fengið sé frá mömmu og pabba. Ég varð geðveikt spennt á 12 ára afmælinu mínu ef ég man rétt, mig langaði í ýmislegt og var búin að gera mitt besta til að tilkynna foreldrum mínum hvað það væri en iðulega fékk ég dræmar undirtektir. Aðfaranótt afmælisdagsins svaf ég lítið eins og vanalega vegna spennings og var orðin nokkuð hress kl.5 um morguninn – sér í lagi þegar ég tók eftir því að það var pakki á gólfinu. Ég viðurkenni að ég var samt soldið svekkt þar sem hann var lítill og ég var nokkuð fljót að átta mig á því að það sem var efst á óskalistanum kæmist ekki í pakkann. Ég opnaði hann og í pakkanum var sjampó, hárnæring og miði sem á stóð að alvöru gjöfin mín væri inn í fataskáp. Þar var einmitt NINTENDO tölva en hún var efst á óskalistanum þetta árið. Ég get heldur ekki líst kætingnum. Klukkan var bara sex þar sem ég var búin að reyna að berjast við að sofna aftur en eftir þetta gat ég voða lítið sofnað. Þetta var líka túrbó útgáfan en það þýddi að 4 gátu spilað saman og að í Track and Field leiknum þurfti maður bara að halda takkanum inni en ekki að ýta stanslaust á a og b takkann! Ég gat þó hamið mig eitthvað fram eftir morgni þangað til að ég vakti foreldra mína og bað pabba að tengja tölvuna við sjónvarpið! Án efa eftirminnilegasta gjöfin mín. Næst á listanum yrði ferðageislaspilari sem ég fékk einmitt líka í afmælisgjöf – ég var alsæl með hann líka og notaði hann mikið! Með bestu gjöfum sem ég hef fengið er líka útskriftargjöfin frá foreldrum mínum. Þau gáfu mér ferð á Old Trafford með pabba – þetta var allt skrifað á svaka flott plagg og sérlega vel orðað eins og móður minni er tamt og ég gat varla lesið þetta upphátt í veislunni fyrir kæti! Þetta endaði reyndar með því að ég fór með Sveinbirni til Parísar og Þýskalands í staðinn fyrir að fara í fótboltaferð með pabba en einhvern daginn skal ég sko skella mér til Manchester með fótboltabullunni minni honum föður mínum og kyrja slagara! Parísarferðin var þó sérlega yndisleg líka og Sveinbjörn græddi svo sannarlega á útskriftinni minni!
Þetta voru þrjár eftirminnilegustu gjafirnar mínar.

109171971606999238

Það er ljótt að stelast!Við Sveinbjörn skelltum okkur í bíó í gær. Ég var sniðug og fékk boðsmiða í vinnunni á Garfield, þar sem við höfum ekki farið í bíó lengi og þetta var ókeypis ákváðum við að skella okkur. Eftir að hafa keyrt ansi hratt heim, farið í sturtu, borðað og klætt okkur á 13.5 mínútum keyrðum við, ansi hratt, í Smárabíó. Við náðum svona lala sætum og vorum einmitt að tala um hvað fólk væri að gera með svona ung börn í bíó svona seint um kvöld og hvað það væri skrýtið að taka þau með á mynd með ensku tali. Þegar fyrsta línan í myndinni kom, heyrðust nokkur OH í salnum. Myndin var nefnilega talsett! Það er ekki spennandi að horfa á Jennifer Love Hewitt tala íslensku. Mér fannst þessi mynd nógu lítið spennandi með ensku tali en mér blöskaraði við þetta. Ég var ekki nógu snögg að fatta að fara bara strax út og stelast á aðra mynd – eins og til dæmis Spiderman 2! Sveinbirni datt í hug að stelast í hléi en ég nennti sko ekki að fara að horfa á seinni hlutann af Spiderman og hafa voða litla hugmynd um hvað hefði gerst í fyrri hlutanum! Við fórum því af Gretti í hléi og fórum bara heim. Á meðan myndinni stóð þurfti ég að fara á klósettið og þar sem fatlaðraklósettið var fremst ákvað ég að stelast. Það var frekar vond lykt þar inni en ég lét mig nú hafa það og skellti mér á klósettið. Á meðan ég var að pissa tók ég eftir því að það var ENGINN klósettpappír og bara alls enginn pappír þarna inni! Ég var alls ekki hrifin af þessu en gat engri annarri en sjálfri mér um kennt og þar með minni ég mig hér með á að stelast ekki lengur á klósett fyrir fatlaða – það er ljótt og kemur bara í bakið á manni!