Hædíhó!
Eitt af því sem ég þoli ekki eru skítug handklæði! Ég á mjög erfitt með að þurrka mér í blaut handklæði og þá sérstaklega þau sem eru búin að blotna og þorna nokkrum sinnum og maður veit að ansi margir hafa þurrkað sér í þau á skömmum tíma! Ég skipti ansi reglulega um handklæði heima hjá mér og sérstaklega ef ég er búin að fá gesti þar sem handklæðin eru þá meira notuð! Mér finnst ég ekki vera hrein á höndunum eftir að hafa þurrkað mér í handklæði sem er hálfblautt. Mér finnst ég líka finna einhverja skrýtna lykt og því fær mín eina þráhyggja að blómstra þar sem mér finnst hendurnar á mér vera skítugar! Ég elska hins vegar hrein handklæði og að sama skapi hrein rúmföt. Ofsalega góð tilfinning
Annars var tengdamamma lögð inn á spítala um helgina. Hún er búin að vera að bíða eftir bakaðgerð í sumar og hefur smám saman verið að versna eftir því sem líður á sumarið og núna um helgina var hún svo svakalega þjáð að hún grét af sársauka. Í framhaldinu sendum við í samráði við mömmu hana upp á spítala. Mamma fór með henni og er enn miður sín yfir heilbrigðiskerfinu okkar. Það er ekki pláss fyrir sárkvalið fólk sem enginn getur séð um á spítalanum og því vildu þeir senda hana heim morguninn eftir. Við náðum að forða því og hún var ekki send heim fyrr en í gær, eftir að hafa hitt baklækninn sinn sem á að skera hana upp í október. Hann getur ekkert flýtt aðgerðinni þar sem það er uppbókað fram í október en hann var miður sín yfir ástandinu á henni en gat ekki gert neitt annað en að dópa hana upp og senda hana heim til okkar. Fyrir vikið höfum við ekki náð að fara í skólann þar sem hún getur alls ekki hugsað um sig sjálf. Hún kemst á klósettið með hjálp göngugrindar og sérstakri klósettsetu með handföngum en þar er það sem hún getur sjálf upptalið og ég þurfti meira að segja að hjálpa henni á klósettinu í gær þar sem hún sofnaði sitjandi á klósettinu. Enda er hún ekki með neinn eðlilegan lyfjaskammt! Og ég get alveg sagt ykkur að það er ástæða fyrir því að ég fór ekki í hjúkrunarfræði! Síðan þarf að passa upp á að hún taki lyfin sín og borði eitthvað annað en súkkulaðirúsínur og drekki coke light - enda er það tvennt ekki sérstaklega gott fyrir sykursjúka konu! Við vorum heima í allan dag og pössuðum upp á hana og þjónustuðum hana eins og við getum en þolinmæðin okkar er alls ekki endalaus. Námið okkar hefur fengið að kenna á því í staðinn, við erum búin að vera að vesenast í kringum hana í ansi langan tíma, elda ofan í hana, kaupa lyf, fara í búð, skipta á rúminu, þvo þvott og setja í uppþvottavélina! Hún býr auðvitað bara ein með 17 ára syni sínum og hann getur auðvitað ekki gert neitt fyrir hana!
Svona er hún send heim af spítalanum. Hún er varla skiljanleg þar sem hún er á stórum verkjastillandi skammti + bólgueyðandi og einhverjum fleiri lyfjum. Ég hugsa að hún taki um 20 töflur á dag! Aðstaðan hérna er heldur ekki upp á marga fiska svo að göngugrindin kemst ekki almennilega fyrir þar sem hér eru þröskuldar og aðrar hindranir sem kona í hennar ásigkomulagi á erfitt með! Ég vil samt geta þess að sjúkrasagan hennar er lengri en ævisaga flestra myndi vera og hún hefur mátt þola ansi miklar kvalir í gegnum tíðina og því segir það ýmislegt þegar hún gefst upp og grætur af sársauka. Sá sársauki er MIKILL! Ég væri s.s dauð ef ég væri í hennar sporum!
Ríkisstjórnin vill síðan byggja hátæknisjúkrahús en getur ekki mannað þetta ,,venjulega” hér í bæ! Ég veit ekki hvað þeir eru að hugsa! Ástandið á þessu er alla vega alvarlegt og þarf að taka til endurskoðunar!
Okkar staða er þannig að aðgerðin hennar er eftir 2 vikur og þá fer hún inn á spítala í nokkra daga og síðan kemur hún aftur hingað til að jafna sig og þá þurfum við að hugsa um hana í næstu mánuði á eftir þangað til að hún getur séð um sig sjálf. Seinast þegar hún fór í svona aðgerð tók það hana um 5 mánuði að komast á lappir! Það bíða okkar sem sagt ansi skemmtilegar tímar á næstunni! Já, svo spyr fólk afhverju ég sé ekki hliðholl sjálfstæðisflokknum…Það er ansi slæmt þegar aðallega er hugsað um ríkisbubbana í landinu og þeir sem minna mega sín fá litla sem enga þjónustu!
Já, ég er pirruð!