Hjúkk

Stutt útgáfa: Sveinbjörn var í hálskirtlatöku og er gangandi látbragðsleikari þessa dagana, niðurskurður á spítulunum er nokkuð sem ég skil ekki alveg hvernig á að fara að og smákökubakstur á svo hug minn allan þessa dagana.

Heimilshaldið hér á bæ er ekki í föstum skorðum þessa dagana. Sveinbjörn dreif sig í hálskirtatöku í vikunni, eitthvað sem hann er búinn að fresta í 4 ár. Fyrir vikið er hann ekki eins og hann á að sér að vera. Hann talar varla þar sem honum finnst það vont, bendir mér þess í stað á hluti sem hann þarfnast eða vill fá. Hann er verulega heppinn með látbragðsskilning minn þar sem ég næ iðulega hvað það er sem ég á að sækja. Það er reyndar ekki flókið matarræðið sem hann er á – það samanstendur af verkjatöflum, bólgueyðandi og Sun Lolly. Til hátíðarbrigða fær hann sér svo venjulegan ís. Ég fór í þessa aðgerð fyrir fjórum árum síðan og ákvað í morgun að rifja upp hvernig mér leið með því að lesa færslurnar mínar frá þessum tíma. Ég var alveg búin að gleyma hvað ég hafði það skítt og eftir að hafa lesið þetta þá vorkenni ég honum eiginlega meira en ég gerði fyrir. Hann er reyndar stundum erfiður sjúklingur og hlustar ekki á það sem ég segi honum. Ég er reyndar líka erfið hjúkrunarkona og þykist oft hafa meira vit en hann og læt hann fá sér smá próteinsheik og næringu þar sem ég er á því að það hressi, kæti og bæti. Sveinbjörn er síðan fúll á móti og drekkur 3 sopa af því sem tók korter að búa til handa honum. Já, ég veit ekki hvort að ég er tilbúin í að verða tveggja barna móðir

Það er annars margt búið að vera að brjótast um í kollinum á mér seinustu daga. Ég skil ekki alveg hvernig er hægt að láta spítalana skera meira niður -nógu lítil er þjónustan hjá þeim eins og staðan er í dag. Fólk er rekið heim löngu áður en það ætti að hugsa sér til hreyfings, það gengur allt afskaplega hægt – biðlistarnir eru langir á flestum sviðum. Það er erfitt að komast að og mjög erfitt að fá þjónustu þegar þangað er komið. Ég sá þetta allt saman mjög vel þegar tengdamamma þurfti að leggjast inn fyrir ári síðan. Við þurftum að berjast fyrir að fá hana lagða inn og svo að berjast fyrir að þeir myndu halda henni inni. Þeir vildu bara senda hana uppdópaða og ruglaða heim þar sem hún var svo svakalega slæm að bíða eftir aðgerð. Ég er á því að sum svið séu bara þannig að það eigi ekki að spara of mikið á þeim og heilsa er mjög ofarlega á þeim lista hjá mér. En það er svo sem erfitt að finna svið sem er skynsamlegt að skera niður á – það eru alltaf góð rök með og á móti.

En að öllu skemmtilegri hlutum – ég er að velja smákökutegundir sem ég ætla að baka í ár. So far er ég bara búin að vera í því að smakka það sem mamma bakar og persónulega finnst mér það vera afar göfugt starf. Ég stóð mig vel í gær í einhverjum kornflex-hollystukökum. Ef ég hefði ekki verið á svæðinu hefði mamma ekki náð að loka boxinu almennilega svo að ég var alveg að standa mig í smakkinu. Fannst áreiðanlegast að prófa 1 köku af hverri plötu til að athuga hvort að þær væru ekki örugglega allar eins á bragðið og engin skemmd. Ég er góð dóttir!

Vetur konungur

Sveinbjörn komst loksins til Líbýu og festist nánast þar og litlu munaði að honum yrði kastað í steininn fyrir að taka myndir af húsi sem reyndist vera mikilvægt sendiráð. Hann tók þó ekki mynd af því húsi og slapp því við að myndavélin okkar (nýja) væri tekin af honum. Ég get ekki líst því hversu glöð ég var þegar hann hringdi í mig frá London eftir að hafa ferðast með einkaflugvél frá Líbýu. Já, plebbinn í honum er að ná áður óþekktum hæðum! Honum leið reyndar ekki eins og mikilvægum viðskiptakalli þegar hann var á hóteli þar sem enginn talaði ensku og síminn hans virkaði ekki – lái honum hver sem vill. Hann komst þó á betra hótel – hótel sem fékk víst sprengjuhótun frá þekktum hryðjuverkahóp nokkrum dögum áður en hann fór til landsins. Sem betur fer gat hann haldið því leyndu frá mér því annars hefði ég um það bil dáið úr áhyggjum.

Á meðan hann var úti í 25° hita á nokkurra stjörnu hóteli vorum við mæðginin hérna heima í kuldabolanum. Mér finnst veturinn ekkert sérstaklega skemmtilegur og kann svo miklu betur við sumarið og sólina. Mér leiðist að þurfa að klæða mig í allt þetta aukadót og Sævar hefur heldur ekkert sérstaklega gaman af því að vera í öllum þessum fötum. Sumir þessir kuldagallar eru þannig að hann er eins og Sumoglímukappi sem getur sig hvergi hreyft. Greyið er svo að reyna að leika sér með eitthvað dót í bílnum en getur ekki beygt hendurnar þannig að hann nái að kjamsa á dótinu.

Þessa dagana gerum við mæðginin mikið af því að hlusta á Útvarp Latabæ, 102.2. Ég veit ekki hvort okkar hefur meira gaman af því en þeir sem þekkja til okkar beggja segja að það leiki enginn vafi á því að það sé ég. Ég syng auðvitað með lögunum og skemmti mér prýðilega yfir bernskuminningunum. Fannst afar gaman að heyra allt lagið um Lok, lok og læs og allt í stáli – lokað fyrir Páli í fyrsta skipti. Svo fannst mér gaman að heyra súpermanlagið sem ég dansaði svo oft við í Dansskólanum hérna í denn. Það er stundum nauðsynlegt að finna barnið í sér aðeins aftur. Ég hef auðvitað aldrei týnt því en það er mjög gott að styrkja tengslin reglulega!

En Sveinbjörn er að fara á símafund og ég ætla því að grípa Sævar af honum áður en Sævar fer að éta símann hans!

Allt á floti

Það er allt á floti alls staðar – ekkert nema vatn út um allt!

Stuttu eftir að seinasta færslan mín var komin í loftið fór ég með son minn inn í svefnherbergi þar sem hann hefur ákafalega gaman af því að velta sér út um allt rúm og elta dót. Á meðan get ég haft það gott og hvílt mig aðeins sem er afskaplega gott í lok dags. Sævar tókst reyndar í fimmtugasta og þriðja skiptið að pissa í rúmið mitt. Ég leyfi honum stundum að berrassast aðeins uppi í rúmi og honum tekst iðulega að pissa í það 1 sekúndu áður en ég set bleyjuna á hann. Af þessu að dæma er ég alltaf aðeins of sein að fylgja hugboðum mínum. Ég fór fram til að sækja vatn til að þvo honum með. Þegar ég var búin að skrúfa fyrir heyrði ég mikið vatnshljóð en þar sem við erum öllu vön hérna á neðri hæðinni hélt ég að þetta væru bara þau uppi að vaska upp eða brasa eitthvað inni í þvottahúsi (beint fyrir ofan eldhúsið okkar). Við Sævar vorum í svolitla stund að leika okkur inni í svefnherbergi og ég þurfti auðvitað að skipta á honum og klæða hann aftur. Þegar við komum fram eftir svona 5 mínútur var bókstaflega allt á floti. Ég óð á móti straumi og kallaði á tengdamömmu þar sem ég gat voðalega lítið gert með barnið í fanginu. Hún kom niður og náði að skrúfa fyrir kalda vatnið en á meðan hélt vatnið áfram að streyma í stríðum straumi út úr eldhúsvasknum. Þegar skrúfað hafði verið fyrir vatnið var allt eldhúsgólfið á floti, vatnið hafði auk þess borist fram á gang og út í forstofu (5 metra kafli ca) og einnig út á svefnherbergisgang (ca.5 metrar líka). Eitt hornið í eldhúsinu var orðið að sundlaug og því má ætla að gólfið í eldhúsinu sé ekki alveg slétt!

Pabbi og mamma komu síðan og hjálpuðu til við að þurrka vatnið upp og eftir dágóða stund var allt orðið eins og það á að vera hérna. En lífsreynslan var þó ekki neitt sérstaklega skemmtileg. Við getum þó þakkað fyrir að það hafi verið kaldavatnskrani sem fór en ekki sá heiti því að þá hefði farið MUN verr. Við getum ekki séð að neitt hafi skemmst alvarlega en svona rakaskemmdir geta þó tekið smá tíma í að koma í ljós þar sem vatn smýgur jú inn í allt og undir allt.

Annars er bara allt gott að frétta!

Fjör á Fróni

Töluvert af vatni hefur runnið til sjávar síðan ég skrifaði hér inn síðast. Sveinbjörn er kominn heim. Kom óvænt fyrr heim og slapp að þessu sinni við Gaddafi og Líbýu. Ég lærði að skrifa bæði þessi orð með smá aðstoð. Við hittum allt frjálsíþróttaliðið, saumaklúbbinn minn og eignuðumst nýjan bíl. Nýji bíllinn er aukabíll á heimilið og er skráður á Sveinbjörn – Renault Megané 5 stjörnu eðalbíll. Ég á að sjálfsögðu Legacyinn og er mjög ánægð með þau skipti. Ég kem nefnilega vagninum ekki í Meganinn og svo er svo miklu þægilegra að vera á sjálfskiptum kagga þegar maður er með lítinn kút í aftursætinu sem týnir stundum snuðinu sínu eða fær húfuna ofan í augun.

Sveinbjörn er reyndar að fara í títt umrædda Líbýuferð í byrjun næstu viku og verður í nokkra daga. Mér finnst í raun allt í lagi að hann fari í stuttar ferðir (1-2 nætur) en finnst fullmikið að hann fari í lengri ferðir. Þá er ég farin að sakna hans of mikið og farið að leiðast þófið.

Við skötuhjúin erum að velta fyrir okkur að skella okkur í smá frí til Bandaríkjanna í lok mánaðar og heimsækja Gunnhildi, Sigurbjörn Árna og börnin þeirra tvö. Við höfum ekki séð Gunnhildi og skæruliðann á heimilinu í rúmlega eitt og hálft ár og Bjössa og Guðmund Gígjar stórvin okkar höfum við rétt svo séð í mýflugumynd á þessum tíma. Það eina sem er að stoppa okkur er ferðalagið. Hvort að það sé sniðugt að fara með Sævar Daða í svona langt ferðalag og hvort að hann verði ekki lengi að detta inn í rútínu þar. Hvort að hann sofi eitthvað þar. Svo er auðvitað meira en að segja það að sækja fólk heim með 6 mánaða pjakk í farteskinu. Við erum alla vega að vega þetta og meta en þurfum að fara að taka ákvörðun einhvern tímann á næstunni.

Ég er byrjuð að æfa aðeins aftur eftir langt hlé – erfitt en afskaplega gefandi og gott. Jóhanna heldur mér við efnið og skipar mér fyrir með harðri hendi. Ég gæti þetta náttúrulega aldrei án hennar – hún er best í heimi!

Annars gengur lífið bara sinn vanagang. Við mæðginin erum alltaf eitthvað að brasa og það líður varla sá dagur sem við gerum ekki eitthvað af okkur. Við erum voðalega dugleg að skella okkur í heimsóknir, kíkjum í göngutúra, förum í búð nú eða truflum vinnandi fólk með því að skella okkur í smá heimsókn. Okkur er nú reyndar yfirleitt fyrirgefið þar sem Sævar er nógu sætur fyrir okkur bæði

En ég ætla að láta hann hætta að djöflast í hopputækinu svo að hann hoppi ekki frá sér allt vit!

Bið að heilsa í bili,