…í eitthvað af þessum millum sem bankaræningjarnir í Danmörku höfðu á brott með sér í gær. Ætli þeir séu ekki til í að styrkja fátæka móður sem langar í íbúð? Annars gæti ég kannski líka bara sent einhverjum af þessum billjónamæringum sem búa hér á landi póst og biðja þá um að leggja hönd á plóg svo að ég geti keypt mér fínt raðhús. Já, ég er mjög nægjusöm!
Mikið svakalega voru fréttamenn annars heppnir að Bhutto skyldi verða myrt svona stuttu eftir jól. Annars hefðu þeir ekki getað fjallað um neitt með veðrið og fólk í biðröðum að skila jólagjöfunum sínum. Stundum öfunda ég þá ekki af starfinu sínu. Þeir hljóta iðulega að vera klofnir á milli þess að fagna eða syrgja þegar eitthvað svakalegt gerist.
Ég hef ekki hreyft mig að ráði í meira en mánuð! Ég veit ekki alveg hvað er að gerast með mig en letin er öllu öðru yfirsterkari. Þessi leti olli því líka að ég bakaði ekkert fyrir jólin, fékk mér ekki jólaföt eða neitt annað fínt fyrir jólin, fór ekki í klippingu og gerði satt best að segja bara ekki neitt annað en að knúsa strákana mína og eyða tíma með fjölskyldunni minni. Ótrúlegt en satt komu jólin nú samt!
Þessa dagana er ég líka að velta fyrir mér hvað ég eigi að gera þegar barnseignarleyfi mínu líkur. Það kemur margt til greina og ég þarf að fara að vega og meta. Eitthvað á þeim lista á eftir að leggjast misvel í ættingja og vini en það verður líka bara að hafa það!
Við Sævar gerðumst naglar í gær og fórum út með snjóþotuna. Syni mínum fannst það sko alveg prýðilegt að láta mömmu sína draga sig fram og tilbaka og var bara nokkkuð montinn með sig. Mjög fljótt var mér orðið kalt á fótunum og ákváð þá um leið að honum væri örugglega ekki mikið heitara þó svo að hann væri í flísgalla undir útigallanum. En við vorum útitekin og sælleg þegar við komum inn.
Einhverra huta vegna er ég ekki ýkja spennt fyrir áramótunum í ár. Alveg síðan ég flutti í bæinn hef ég ekki haft mjög gaman af því að eyða áramótunum í borginni. Mér fannst þau alltaf miklu skemmtilegri á Vopnafirði og í raun mun hátíðlegri – þar gekk maður á milli húsa rétt eftir miðnætti til að óska öllum gleðilegs árs og hélt því áfram á ballinu um nóttina. Hérna keppist fólk við að eyða eins miklum peningum og hægt er í flugelda og annað rusl og útkoman verður sú að alltof mikið er af þessu dóti og allir fá leið á þessu fyrir áramót. Ég væri því alveg til í að skella mér bara upp í bústað með ættingjum/vinum. Svo veit ég auðvitað ekkert hvernig sonur minn á eftir að upplifa öll lætin – það kemur væntanlega í ljós á næstu dögum en ef ég þekki hann rétt á hann bara eftir að góna upp í loft og segja vá á sinni lensku.