Mér finnst ótrúlegt að hugsa til þess að heilt ár sé liðið síðan ég fékk fyrstu verkina tengda meðgöngu. Það var á þessu degi, 28.apríl og á þessum tíma fyrir ári síðan var ég á fullu að skipta um á rúminu og leggja lokahönd á undirbúning fyrir komu krónsprinsins. Mér finnst ekki lengra síðan en í gær að ég lagði af stað upp á Skaga og þjáðist í nokkra tíma til að fá loksins þetta litla rassgat upp í hendurnar.
Ansi margt hefur gerst og breyst á þessu eina ári. Það fylgja miklar breytingar því að eignast barn og í raun meiri en maður reiknar fyrirfram með. Það er jú ómögulegt að vita hvernig eintak maður fær upp í hendurnar og hvort að allt komi til með að vera í lagi og virka eðlilega. Við vorum svo heppin að fá alheilbrigðan dreng sem hefur þó látið vel í sér heyra þegar honum mislíkar eitthvað síðan þá.
Það eina sem ég var samt alveg að misreikna voru tilfinningarnar sem fylgja því að eignast barn. Það er ekki hægt að útskýra hversu heitt maður elskar afkvæmin sín fyrr en maður reynir það sjálfur. Það er EKKERT sem maður gerði ekki fyrir þessar elskur og það eitt að horfa á þau gera einföldustu hluti fyllir mann meira stolti en hægt er að lýsa með orðum.
Sævar Daði á sem sagt eins árs afmæli á morgun. Ég reikna með að vera súper góð við hann í tilefni dagsins og gera nánast allt sem honum finnst skemmtilegast. Svo er afmælisveisla hjá okkur á miðvikudaginn þar sem fjölskylda og litlir vinir mæta á svæðið. Það verður væntanlega frekar mikið fjör. Á miðvikudaginn öðlast ég líka nýja reynslu. Þá fæ ég að fá smjörþefinn af því hvernig er að eiga þrjú börn en í tvo daga verða Guðmundur Gígjar og Arney Dagmar (börn Bjössa Arngríms og Gunnhildar) í pössun hjá okkur. Ég reikna líka með frekar fjörugum dögum með þau hér á bæ en það er nokkuð bókað að Sævar á eftir að vera glaður með nærveru þeirra. Þau eru auðvitað svo miklu skemmtilegri en aldraðir foreldrar hans.
En ég er víst að ákveða hvað ég ætli að hafa á boðstólnum á miðvikudaginn og svo er ekki seinna vænna en að byrja að baka…
Bið að heilsa í bili!

