Ég velti fyrir mér hvort að Kínverjar telji gullverðlaun sín vera þess virði að fórna rúmlega ári frá öllu öðru. Sá þessa frétt á mbl.is og ég verð að segja að ég er á því að engin verðlaun séu þess virði að missa af bernsku barnsins síns og af seinasta ári móður sinnar. Mér finnst reyndar spes að taka þá ákvörðun að vilja sleppa ári úr sínu lífi til þess að ná slíkum árangri en það sýnir kannski bara best hvers vegna ég varð ekki meiri íþróttamaður en raun bar vitni.
MIg langar að varpa þeirri spurningu á íþróttavini mína hvort þeir séu reiðubúnir að fórna öllum tengslum við ástvini sína í heilt ár og líklega gott betur en það til að verða ólympíumeistarar?
