Nýtt útlit

Ég ákvað að það væri tími til kominn að skipta aðeins um útlit á síðunni. Er aðeins að prófa mig áfram og látið ykkur því ekki bregða ef þið fáið eitthvað nýtt að sjá reglulega. Þegar mér líst vel á útlit eru athugasemdir efst og það vil ég ekki hafa svo að ég er aðeins að skoða málið!

Soðinn fiskur

Í framhaldi af fyrri pósti mínum verð ég að segja ykkur að mér hefur sjaldan liðið eins mikið eins og fullorðinni konu þegar ég hafði soðinn fisk og kartöflur í matinn í seinustu viku. Upp á mitt einsdæmi ákvað ég að taka út fisk og sjóða hann og kartöflur með og hafa í matinn í upphafi viku. Þetta féll ágætlega í kramið á heimilismeðlimum þar sem soðinn fiskur er í uppáhaldi hjá Sveinbirni, eins skringilega og það hljómar, og Sævari fannst þetta bara prýðilegt. Þegar ég var yngri var þetta með verri mat sem ég fékk og ég var alltaf svekkt þegar það var boðið upp á soðinn fisk. Til að gera þetta aðeins minna fullorðins ákvað ég að stappa fiskinn saman við kartöflurnar og fá mér smjör með. Já – maður verður að halda í barnið í sér!

Annars er haustið að leggjast eitthvað verr í mig en oft áður. Þetta rigningarrok er að fara eitthvað illa í taugarnar á mér og mér er farið að leiðast þetta svolítið mikið. Það er voðalega lítið hægt að gera þegar það virðar svona og erfitt að fara með litla grísi út úr húsi. Sævar andar náttúrulega ekki í svona miklu roki og sjálfri finnst mér það líka alltaf erfitt og þarf að einbeita mér verulega. Skemmtun helgarinnar fór svo fyrir bí bæði vegna veðurs og svo fékk veikindagrísinn á heimilinu eitthvað aðeins ofan í lungu og er fjarri góðu gamni. Hann lætur þó smá hornös og hósta ekki fara mikið fyrir brjóstið á sér og hleypur hérna út um allt og leikur sér. Inn á milli sér maður þó að hann er ekki eins og hann á að sér að vera þegar hann skríður upp í fangið á manni og hóstar. Fyrir vikið verður helgin að mestu leyti haldin hátíðleg inni fyrir sem er leiðinlegt þar sem ég var með miklar væntingar.

Sjónvarpsdagskráin er síðan ekkert til að hrópa húrra fyrir og ég varð fyrir þó nokkrum vonbrigðum með nýja söngþáttinn á Skjá einum. Hann er langt frá því að vera sanngjarn og eiginlega bara ekkert skemmtilegur. Hvað var annars málið með þessa dansara? Ég fékk kjánahroll í hvert skipti sem þær voru sýndar! Góð hugmynd en ekki nægilega vel útfærð!

En ég segi þetta gott í bili – hafið það gott!

Fullorðins

Það slær mig alltaf reglulega að ég sé orðin fullorðin. Mér finnst það samt alltaf jafn merkilegt því mér finnst ekki svo langt síðan ég var bara 9 ára áhyggjulaus lítil stelpa en núna er stutt í að það séu 20 ár síðan það var. Hvert fer tíminn eiginlega? Mér finnst líka ótrúlegt hvað tíminn líður alltaf hraðar með hverju árinu sem líður. Ég er alveg pottþétt á því að hann leið ekki svona hratt þegar ég var yngri og var að bíða eftir einhverju. Þá fannst manni klukkan stundum fara aftur á bak en ekki áfram.

Maður áttar sig samt ekki bara allt í einu á því að maður sé orðinn fullorðinn – alla vega ekki í mínu tilviki. Hjá mér gerðist þetta bara smám saman þangað til að ég fattaði einn daginn að það að hafa skoðun á gæðum þvottavéla, ryksuga, hreinsiefna, áhuga á húsgögnum og borðbúnaði, bílum og barnavögnum og er farinn að skilja um hvað fréttirnar snúast og hafa í raun áhuga á þeim er eitthvað sem er fullorðinslegt. Sem barni finnst manni ofantaldir hlutir ekki spennandi og í raun finnst mörgum fullorðnum þeir ekki spennandi heldur en í mínu tilviki er það raunin. Ég hef líka áhuga á því sem að gerast í húsnæðismálum á Íslandi sem og annars staðar, vil vita hvað er að gerast í heiminum, langar að styrkja góð málefni, langar að læra meira og svo mætti lengi telja. Þegar ég var yngri hafi ég ekki mikla skoðun né áhuga á þessu og lifði fyrir það að vera úti að leika, fara í fótbolta, læra heima, hjóla, leika og njóta lífsins áhyggjulaus. Ég held reyndar að börn í dag hafi það ekki eins gott og séu fyrr farin að hafa áhyggjur af útliti, peningum, vaxtarlagi og öðrum og fái ekki tíma til að njóta þess að lifa lífinu áhyggjulaus en það er önnur og lengri saga.

Maður áttar sig líka á aldrinum þegar maður er farinn að gefa vinum sínum pottaplöntur, vasa, kertastjaka, kökudiska og annað þarfaþing í afmælis- og/eða tækifærisgjafir. Það versta við það er þó að þeir sem og ég verða mjög ánægðir með slíkar gjafir en verða ekki fúlir yfir því að hafa ekki fengið dót.

Ég er þó föst á því að í öllum þessum fullorðinsheimi sé nauðsynlegt að halda í barnið í sér. Spila spil, leika sér í tölvunni, fara út í leiki, fá útrás og njóta lífsins í smá tíma áður en áhyggjurnar og raunverulega lífið taka við aftur. Annars væri ekkert til að lifa fyrir! Til hvers að vera til ef maður missir af öllum góðu hlutunum í lífinu. Til hvers að vinna af sér rassgatið til að eiga fyrir fína húsinu sínu og hafa aldrei tíma til að vera í því? Til hvers að eignast börn ef maður hefur aldrei tíma til að njóta nærveru þeirra? Hver er tilgangurinn með námi sem maður hefur ekki áhuga á?

Þið megið gjarnan pikka í mig ef þið verðið vör við mig í vinnu sem mér leiðist, ef ég hitti börnin mín aldrei, ef ég er of upptekin við að vinna fyrir 60 milljón króna húsinu, 5 milljón króna bílunum, húsbílnum, fína sófasettinu sem má ekki setjast í, utanlandsferðunum þremur og fínu merkjafötunum mínum. Svoleiðis langar mig nefnilega ekki til að vera og vona að ég villist ekki einhvers staðar af leið!

Ykkur óska ég góðrar og hamingjuríkrar helgar og hvet ykkur eindregið til að leyfa barninu í ykkur að njóta sín eitthvað smá!

Fall er fararheill!

Ég vona að þetta orðatiltæki eigi við mig um þessar mundir. Fyrir utan hvað ég rek mig oft í, labba oft á, rek tærnar í og meiði mig dags daglega lenti ég í þeim skemmtilegu aðstæðum að þurfa að hringja mig inn veika fyrsta daginn minn í nýrri vinnu. Ég fór að verða eitthvað slöpp að kvöldi sunnudags, fann fyrir sárindum í hálsi og smá hausverk en var skynsöm og fór snemma að sofa. Þegar ég vaknaði morguninn eftir fann ég að þetta væri ekki dagur til að fara í vinnuna. Hausinn á mér var að springa, hálsinn afar slæmur og slím út um allt – fallegt! Sævar var búinn að vera hálf slappur alla helgina og því vorum við mæðginin bara heima í góðu yfirlæti. Ég mætti síðan í vinnuna í fyrsta skipti í dag en ég tók við stöðu sérkennslustjóra á leikskóla í Kópavogi og verð þar í tæpt ár. Mér leist afar vel á aðstæður og sé fram á að kunna vel við mig og læra mjög mikið á þessum tíma sem ég verð þar. Eftir 3 tíma í vinnunni var hringt í mig frá leikskólanum hans Sævars Daða þar sem ég fékk að vita að hann væri búinn að vera mjög vælinn allan morguninn og eftir að hafa komið inn úr útiveru væri hann bara alls ekki hress og vildi fá mömmu sína. Ég mætti á svæðið og fann þar son minn vel grátbólginn og með krónískan ekka eftir allan grátinn. Hann tuðaði stanslaust um mamma bíllll og var alveg með á hreinu að þarna vildi hann ekki vera lengur. Þetta fer ekki vel í lítið mömmuhjarta og því fórum við mæðgin heim saman.

Ég vona að morgundagurinn verði lengri í nýju vinnunni og ég komist betur inn í starfið og kynnist fleiri krökkum en ég gerði í dag. Í þessum skrifuðu er ég að kynna mér nánar röskun á einhverfurófi, aðrar tengdar raskanir og merðferðarúrræði. Það þýðir ekki að vita lítið sem ekkert í sinn haus þegar maður er orðinn háttvirtur sérkennslustjóri.

Ný vinna hefur aldrei byrjað verr hjá mér og því trúi ég því staðfastlega að þetta verði besta vinnan mín til þessa

Dyggum aðdáendum hugleiðinga minna get ég lofað bót og betrun á næstu dögum, vikum og mánuðum og hyggst hrista þessa bloggleti af mér hið snarasta!

Fylgist með!