Tilfinningin á meðan rafstraumurinn fór um líkamann á mér var hræðileg og ég skil ekki fólk sem vill drepa sig með því að setja raftæki ofan í baðkarið hjá sér. Það getur ekki verið góður dauðdagi þó svo að hann taki skjótt af. Eftir á er ég eins og ég hafi verið í rússíbönum í skemmtigarði og er hálf stíf í líkamanum eftir að hafa stífnað upp á meðan og eftir að ég stuðaði mig upp.

Ég get þó huggað mig við að mér var ekki mjög meint af fiktinu mínu og að ég lærði MJÖG mikilvæga lexíu í dag. Eitthvað sem ég vissi þó fyrir en veit ekki hvernig fór framhjá mér – aldrei fikta í rafmagnstækjum (ef nauðsynlegt er að fikta í þeim passa þá að þau séu ekki í sambandi)!

Ég fékk líka voða töff nafn á leikskólanum eftir öll skemmtilegheitin – Hafdís Electra. Ég veit að einn góðvinur minn verður ánægður með það þar sem hann hefur haldið því fram í mörg ár að við Carmen nafna mín séum svo líkar. Ég valdi að sjálfsögðu að taka nýja nafninu mínu þannig að ég og fröken Carmen súpersæta værum svona líkar og báðar alveg hrikalega rafmagnaðar!

Það er svo bara vonandi að ég sé komin í bloggSTUÐ í kjölfarið á herlegheitunum!

Yfir og út!

Stuðpían

Æ, það er komin einhver útþrá í mig og hefur verið í mér í smá tíma en ég sé ekki fram á að sá draumur minn sé að fara að rætast á næstunni þar sem efnahagsástand heimsins býður ekki upp á slíkt flakk. Það er ekkert sem mig langar að læra kennt í Háskóla Íslands og því þarf ég að fara út til að mennta mig frekar – nema ég fari í einhverja allt aðra átt en ég ætlaði. Svona er lífið nú hverfult og leiðinlegt stundum – og svo ég tali nú ekki um ósanngjarnt en það er önnur og sorglegri saga!

Svo að ég fari út í aðeins skemmtilegri sálma þá gengur ljómandi vel á dansnámskeiði okkar hjúanna. Við vorum svo hrikalega góð að við vorum færð yfir á næsta námskeið. Við byrjuðum í framhaldi I og fórum svo í haust í framhald III og núna erum við komin í framhald IV. Það er talsvert meira krefjandi en III var víst ekki alveg að gera sig fyrir okkur að mati danskennarans. Það er alveg svakalega skemmtilegt að fara að dansa einu sinni í viku og lífgar þvílíkt upp á vikuna hjá okkur. Við höfum nefnilega verið hrikalega léleg í félagslífinu undanfarið og höfum því bara verið að hanga heima fyrir framan sjónvarpið og það er ekki skemmtilegt til lengdar.

Annars mæli ég með að fólki kíki á Kompás þátt gærkvöldsins – sú umfjöllun er nauðsynleg öllum Íslendingum.

Annars sá ég svo krúttlega ellilífeyrisþega í dag þegar við Sævar fórum í bakaríið (ég fékk ekki brauð bara hann). Þau komu inn og leiddust og voru svo súper sæt og fín og ég var farin að hugsa með mér að svona vildi ég verða þegar ég yrði stór en sú hugsun vék snögglega þegar ég sá að konan var með tígóspena í stuttu hárinu sínu og leit einna helst út fyrir að vera 5 ára. Hún var alla vega ekki að ná þessu saklausa kynþokkafulla útliti með þessari aðferð ef ég á að dæma. Ég varð svo hissa á þessu þar sem gamlar konur eru yfirleitt frekar með uppsett rúllað hár eða hnúta í síðu hárinu og það er mun algengara að hárið á þeim sé stutt og að þær fari í lagninu reglulega en tígó hef ég ekki séð og reikna ekki með að sjá aftur. Ef til vill var þetta hagsýn húsmóðir sem ætlar að spara peninginn sem fer vanalega í lagninguna og greiða sér bara sjálf – maður spyr sig!

Kreppan leggst annars ekkert mjög illa í mig og ég er að hugsa um að einblína frekar á að kreppa vöðvana heldur en að allt fari í kreppu. Ég er þó meðvituð um að þurfa að herða sultarólina örlítið og hugsa meira um hverja krónu en maður hefur gott af því endrum og eins. Það er svo margt annað til í lífinu en peningar og það er hægt að einblína á það góða í staðinn fyrir að hugsa alltaf bara um það slæma. Maður á fullt af gimsteinum og demöntum sem eru svo miklu betri en einhverjar skitnar krónur og pappírsseðlar.

Eigið góða helgi gullin mín!

Svo að ég þarf eitthvað aðeins að fylgjast með þessu með öðru auganu og sjá hvað verður!

Annars er mikið að gerast í sjónvarpsmálum hjá mér þessa dagana. Það eru svo margir góðir þættir að detta inn að ég er verulega upptekin við það að fylgjast með. Svo erum við á dansnámskeiði á mánudögum að læra samkvæmisdansa og því er mikið um að vera hjá okkur.

Dansnámskeiðið okkar er líka þvílíkt skemmtilegt. Við erum komin á framhaldsnámskeið 3 og það er mun meiri fjör en á framhaldsnámskeiði 1 sem við vorum á seinast. Við vorum færð upp á námskeið 3 þar sem hæfileikar okkar eru gríðarlegir. So you think you can dance hvað? Núna þurfum við bara að fara og nýta þessa kunnáttu okkar á einhverju dansgólfi borgarinnar. Ég er búin að læra meira á 2 tímum á þessu námskeiði en ég lærði í 12 tímum á hinu námskeiðinu.

En Las Vegas þarf óskipta athygli mína og því kveð ég að sinni!

Ég er svo heppin að vinnan mín er tiltölulega laus við ofgreiningu á fréttum og í rauninni er ég hálf sambandslaus við umheiminn þegar ég er að vinna og það eina sem kemst að í huga mínum er börn, barnauppeldi, lausnir að vandamálum, leikir og almenn skemmtun. Ég er því algjörlega laus við streitu umheimsins en á móti upplifi ég talsverða streitu við að reyna að hjálpa hverju barni á leikskólanum eins og ég get til betra lífs.

Oh, lífið er svo yndislegt!

Annars er haustið að leggjast eitthvað verr í mig en oft áður. Þetta rigningarrok er að fara eitthvað illa í taugarnar á mér og mér er farið að leiðast þetta svolítið mikið. Það er voðalega lítið hægt að gera þegar það virðar svona og erfitt að fara með litla grísi út úr húsi. Sævar andar náttúrulega ekki í svona miklu roki og sjálfri finnst mér það líka alltaf erfitt og þarf að einbeita mér verulega. Skemmtun helgarinnar fór svo fyrir bí bæði vegna veðurs og svo fékk veikindagrísinn á heimilinu eitthvað aðeins ofan í lungu og er fjarri góðu gamni. Hann lætur þó smá hornös og hósta ekki fara mikið fyrir brjóstið á sér og hleypur hérna út um allt og leikur sér. Inn á milli sér maður þó að hann er ekki eins og hann á að sér að vera þegar hann skríður upp í fangið á manni og hóstar. Fyrir vikið verður helgin að mestu leyti haldin hátíðleg inni fyrir sem er leiðinlegt þar sem ég var með miklar væntingar.

Sjónvarpsdagskráin er síðan ekkert til að hrópa húrra fyrir og ég varð fyrir þó nokkrum vonbrigðum með nýja söngþáttinn á Skjá einum. Hann er langt frá því að vera sanngjarn og eiginlega bara ekkert skemmtilegur. Hvað var annars málið með þessa dansara? Ég fékk kjánahroll í hvert skipti sem þær voru sýndar! Góð hugmynd en ekki nægilega vel útfærð!

En ég segi þetta gott í bili – hafið það gott!

Maður áttar sig samt ekki bara allt í einu á því að maður sé orðinn fullorðinn – alla vega ekki í mínu tilviki. Hjá mér gerðist þetta bara smám saman þangað til að ég fattaði einn daginn að það að hafa skoðun á gæðum þvottavéla, ryksuga, hreinsiefna, áhuga á húsgögnum og borðbúnaði, bílum og barnavögnum og er farinn að skilja um hvað fréttirnar snúast og hafa í raun áhuga á þeim er eitthvað sem er fullorðinslegt. Sem barni finnst manni ofantaldir hlutir ekki spennandi og í raun finnst mörgum fullorðnum þeir ekki spennandi heldur en í mínu tilviki er það raunin. Ég hef líka áhuga á því sem að gerast í húsnæðismálum á Íslandi sem og annars staðar, vil vita hvað er að gerast í heiminum, langar að styrkja góð málefni, langar að læra meira og svo mætti lengi telja. Þegar ég var yngri hafi ég ekki mikla skoðun né áhuga á þessu og lifði fyrir það að vera úti að leika, fara í fótbolta, læra heima, hjóla, leika og njóta lífsins áhyggjulaus. Ég held reyndar að börn í dag hafi það ekki eins gott og séu fyrr farin að hafa áhyggjur af útliti, peningum, vaxtarlagi og öðrum og fái ekki tíma til að njóta þess að lifa lífinu áhyggjulaus en það er önnur og lengri saga.

Maður áttar sig líka á aldrinum þegar maður er farinn að gefa vinum sínum pottaplöntur, vasa, kertastjaka, kökudiska og annað þarfaþing í afmælis- og/eða tækifærisgjafir. Það versta við það er þó að þeir sem og ég verða mjög ánægðir með slíkar gjafir en verða ekki fúlir yfir því að hafa ekki fengið dót.

Ég er þó föst á því að í öllum þessum fullorðinsheimi sé nauðsynlegt að halda í barnið í sér. Spila spil, leika sér í tölvunni, fara út í leiki, fá útrás og njóta lífsins í smá tíma áður en áhyggjurnar og raunverulega lífið taka við aftur. Annars væri ekkert til að lifa fyrir! Til hvers að vera til ef maður missir af öllum góðu hlutunum í lífinu. Til hvers að vinna af sér rassgatið til að eiga fyrir fína húsinu sínu og hafa aldrei tíma til að vera í því? Til hvers að eignast börn ef maður hefur aldrei tíma til að njóta nærveru þeirra? Hver er tilgangurinn með námi sem maður hefur ekki áhuga á?

Þið megið gjarnan pikka í mig ef þið verðið vör við mig í vinnu sem mér leiðist, ef ég hitti börnin mín aldrei, ef ég er of upptekin við að vinna fyrir 60 milljón króna húsinu, 5 milljón króna bílunum, húsbílnum, fína sófasettinu sem má ekki setjast í, utanlandsferðunum þremur og fínu merkjafötunum mínum. Svoleiðis langar mig nefnilega ekki til að vera og vona að ég villist ekki einhvers staðar af leið!

Ykkur óska ég góðrar og hamingjuríkrar helgar og hvet ykkur eindregið til að leyfa barninu í ykkur að njóta sín eitthvað smá!

Ég vona að morgundagurinn verði lengri í nýju vinnunni og ég komist betur inn í starfið og kynnist fleiri krökkum en ég gerði í dag. Í þessum skrifuðu er ég að kynna mér nánar röskun á einhverfurófi, aðrar tengdar raskanir og merðferðarúrræði. Það þýðir ekki að vita lítið sem ekkert í sinn haus þegar maður er orðinn háttvirtur sérkennslustjóri.

Ný vinna hefur aldrei byrjað verr hjá mér og því trúi ég því staðfastlega að þetta verði besta vinnan mín til þessa

Dyggum aðdáendum hugleiðinga minna get ég lofað bót og betrun á næstu dögum, vikum og mánuðum og hyggst hrista þessa bloggleti af mér hið snarasta!

Fylgist með!

MIg langar að varpa þeirri spurningu á íþróttavini mína hvort þeir séu reiðubúnir að fórna öllum tengslum við ástvini sína í heilt ár og líklega gott betur en það til að verða ólympíumeistarar?